Sarko in de Ierse skybox

Haha, Ierse humor: Sarko die een box bestelt in het stadion waar Frankrijk zich vanavond moet zien te kwalificeren tegen de Ieren.

'Die man met die boodschappentas, dat was ik!'

Sarko: Die man met die boodschappentas ("Tankman") voor de tanks op het Tienanmenplein, dat was ik!

Beste grap die ik vandaag las op Facebook, n.a.v. Sarko die stug blijft volhouden hij al op 9 november 1989 met zijn pikhouweeltje de Muur zou hebben doorbroken. Zelfs de fotograaf heeft nu gezegd dat het 10 november was. Hier enkele andere beslissende momenten uit de wereldgeschiedenis waar Sarkozy een doorslaggevende rol speelde.
Reproductie: Mandiberg (op de beroemde foto rust copyright).

Door de muur

In Berlijn breken ze de boel meteen af en maken ze er twintig jaar later nog steeds een boel stennis over. Hier in Parijs doen we het gewoon net iets eleganter.
Lees hier overigens de aankondiging op Facebook van Sarko die op 9 november met Alain Juppé en zijn pikhouweeltje naar Berlijn zou zijn getrokken. Hier de eerste twijfel over de juistheid van Sarko's geheugen, even later bij Libé.

Passe muraille, Montmartre. Foto: Birken*

De camera ziet alles

De camera ziet alles: minister van Binnenlandse Zaken Brice Hortefeux (UMP) vindt één Arabier nog wel gaan, maar als het er veel zijn, leidt dat volgens hem tot problemen. Eerder vroeg de linkse burgemeester van Evry, Manuel Valls, zijn medewerker enkele 'blanken, whites, blancos' in beeld te zetten, toen hij met een camera door de buurt liep. 'Wat een beeld van de stad...,' verzuchtte hij toen hij alleen maar allochtonen op de markt zag.
Op dit blog las u hoe de huidige minister van Economisch Herstel Patrick Devedjian (UMP) een politieke tegenstandster een salope (hoer) noemde en hoe president Nicolas Sarkozy dacht over een man die weigerde hem de hand te schudden tijdens een bezoek aan de landbouwbeurs: Casse-toi alors, pauv' con.

Theekransje bij de Sarko's

Onverwachts - zo wordt het althans gepresenteerd - komt Nicolas Sarkozy binnen bij een gesprek tussen Carla Bruni en enkele lezeressen van het blad Femme Actuelle. Stoer vertelt Bruni's chouchou (schatje) dat hij net de premier van Irak ontmoet heeft. C'est génial, vindt Carla Bruni, terwijl ze over zijn hand aait. Hier komen we te weten dat de Sarko's drie honden hebben: Clara, Dumbledore (?) en Doumi. Knus hoor, daar in het Elysée.

Sarkozy in overhemd op Facebook

De oude en de nieuwe profielfoto van Nicolas Sarkozy op Facebook

Pak uit, das af: Sarko nieuwe stijl op Facebook. Vrienden kun je niet met hem worden, fan wel. Hij heeft er bijna 100.000, zeker niet onaardig, maar het aantal steekt schril af bij de 6,3 miljoen fans van Barack Obama. Voor zijn ego is het beter zichzelf te vergelijken met Balkenende (36 fans). Die zal dan zeggen: 'Mais sur Ieves, j'ai deux fois plus d'amis que toi, Nico.' Maar ja, wie gaat JP de MP eens vertellen dat Hyves zooooo 2007 is.

Yes we can, no weekend

Dit affiche met Obama en Sarkozy zie ik dezer dagen steeds vaker opduiken in Parijs.

Sarko in Nice & crisis in Monaco

Haven van Monaco. Foto: Olivier van Beemen

Afgelopen week schreef ik vanuit Nice een verhaal over de aanhoudende impopulariteit van president Sarkozy (ingekorte versie in BN/De Stem) en over de gevolgen van de crisis voor het prinsdom Monaco (Hat Parool).

Een daad van verzet

Het eerste deel van mijn verzetsdaad tegen de macht is voltooid. Ik heb zojuist in de Gibert Jeune La Princesse de Clèves gekocht. Eens zien of ik er net zo onder zal lijden als Nicolas Sarkozy (filmpje). Het lezen van de zeventiende-eeuwse roman van Madame de Lafayette geldt als verzetsdaad sinds Sarkozy zich herhaaldelijk negatief over het boek uitliet. Wordt vervolgd.

Sarkozy belt Sarah Palin

Hi hi. Palin had gewaarschuwd moeten zijn: zo goed is Sarko's Engels helemaal niet. Hier werden Domenech en Zidane in de luren gelegd door een zieke nep-Chirac, met dit als resultaat.

Sarkozy bestolen

Ik verkeer in hoog gezelschap. Recentelijk plunderde een onverlaat in Milaan drie keer € 250 van mijn rekening, waarschijnlijk met een gekopieerd bankpasje en een afgekeken pincode. Sarko overkwam waarschijnlijk hetzelfde. Het zou bij hem om kleine bedragen gaan, maar de dader(s) is/zijn nog niet gevonden, ook al zijn de hoogste instanties ingeschakeld.
Hulde overigens aan mijn bank, die het geld binnen enkele dagen zonder tussenkomst van ingewikkelde paperassen terug heeft gestort.

Tackelt Sarko de beer of krijgt hij billenkoek?

De pluriformiteit van de pers: volgens het Amerikaanse tijdschrift Newsweek is Sarkozy's diplomatieke optreden in het conflict tussen Rusland en Georgië een succes: Sarko tackles the bear, luidt de kop boven een verhaal van vorige week. Het Poolse blad Wprost denkt er ogenschijnlijk anders over: premier Poetin geeft president Sarko een ouderwetse billenkoek. Gelezen op Rue89.

Zes pagina's Sarko in Elsevier

Hé correspondent, doe eens wat of zo. Ik hoor het de trouwe lezer denken. En ik ben niet eens op vakantie (dat gaat in het najaar gebeuren). Wel doe ik het sommige zomerdagen iets rustiger aan dan doorgaans.
Vorige week was dat echter niet het geval. Ik heb me lekker uitgeleefd op Sarko en Carla, soms tot diep in de nacht. Daarvan is het resultaat deze week in Elsevier te lezen. Zes pagina's lang, inclusief kader van Carla Bruni ruim 4000 woorden, mijn grootste verhaal tot nog toe.
U leest daarin alles over 'Sarkozysme', Sarko's strategieën en effectiviteit. 'Mooi en handig geschreven stuk over Sarko', mailde de - niet alleen vanwege dit compliment - sympathieke hoofdredacteur van Elsevier, Arendo Joustra. Het stond op het programma als omslagverhaal, totdat de Russen en Georgiërs elkaar in de haren vlogen.

A propos. Ook ik ben zeer aangedaan over de dood in het stadje Gori van cameraman Stan Storimans van RTL. Uiteraard is ieder dodelijk slachtoffer in een gewelddadig conflict betreurenswaardig, maar wanneer het een Nederlands journalist betreft, komt het akelig dichtbij. Hier het condoleanceregister. Meer over het conflict in Zuid-Ossetië bij collega Remco Reiding.

Sarkozy bij opening Olympische Spelen in Peking

Rooie Dany is het niet met Sarko eens dat hij vandaag aanwezig is bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Kijk maar naar deze beelden, een maand geleden in het Europees Parlement. Sarko ziet er trouwens vanaf deze maand de Dalai Lama te ontmoeten. Die maakt tussen 11 en 22 een tour door Frankrijk.

Barack Obama op Elysée, Parijsblog was erbij

Ook ik ben gezwicht voor de Obamania. Gisteren was ik bij de persconferentie op het Elysée na de ontmoeting tussen Nicolas Sarkozy en Barack Obama. Wat een uitstraling heeft de man die hopelijk de nieuwe president van de VS wordt. Sarko stond als een kind te glunderen toen hij complimentjes kreeg van de Obama. ‘Wat eet u om zo energiek te blijven?’, wilde Obama onder meer weten.
De Democratische presidentskandidaat complimenteerde Sarko met zijn keuze om tijdens een bezoek aan de VS in 2006, toen Sarko nog minister van Binnenlandse Zaken was, twee senators te ontmoeten: John McCain en Barack Obama. Het was toen allerminst de verwachting dat zij de eindstrijd om het Witte Huis zouden voeren dit najaar. Obama: ‘Dus als wilt weten hoe verkiezingen verlopen, vraag het Sarkozy.’ Die bleef glunderen. Net als ik, kritische journalist als ik ben.

Vandaag een stukje in het FD. Foto: Jurvetson

Lintje voor het redden van liefdesleven van de president

Dagblad Libération maakt melding van twee bizarre onderscheidingen die president Nicolas Sarkozy gisteren op 14 juillet heeft toegekend. Rechter Nicole Choubrac kreeg - net als Ingrid Betancourt - de légion d'honneur. Haar verdienste: ze verbrak het huwelijk tussen Sarko en Cécilia en was daar vrij discreet over. 'Ik geloof dat de president heeft gewaardeerd dat ik mijn mond dicht heb gehouden tegen de pers', zei ze in een interview.
De tweede is voor Jacques Séguela. Zijn verdienste: hij organiseerde het diner waar Sarko en Carla elkaar eind vorig jaar ontmoetten.
De Franse meritocratie op zijn best.

Légion d'honneur. Foto: giangrafanna

Dictators en oliesjeiks kijken jaloers toe...

... naar het militaire defilé in Parijs voor de opperbevelhebber van de Franse strijdkrachten, Nicolas Sarkozy, gisteren op de nationale feestdag. Zelf was ik zondagavond op het traditionele bal van de brandweer, in een kazerne bij mij om de hoek in de Marais. Als ik een gaatje vind, doe ik verslag.

Twee premières voor Bienvenue chez les Ch'tis

Hollywood maakte afgelopen maandag kennis met de Franse succesfilm Bienvenue chez les Ch'tis, het Elysée van Sarkozy dinsdag. Dat vind ik overigens tamelijk laat: je zou als president toch eerder moeten weten waarover 18 miljoen van je landgenoten zo lyrisch zijn. Een eerder beloofde recensie van deze film komt er echt aan...

Bling-bling in Londen

Zal Queen Elizabeth alvast een kijkje hebben genomen op de site van Christie's? Zo vaak zal het haar niet overkomen dat ze een eter over de vloer heeft van wie over twee weken een naaktfoto onder de hamer gaat.
De bling-blingpresident en Carla Bruni zijn morgen en overmorgen in Londen. Het belooft een veelbewogen bezoek te worden. De koningin schijnt zich van tevoren de nodige zorgen gemaakt te hebben dat haar paleis als decor zou dienen voor de nieuwste episode van de presidentiële soapserie over het leven van Sarko.
Aanvankelijk waren Sarko en Bruni niet eens getrouwd, waardoor het koningshuis met de lastige vraag zat of ze een hedonist en zijn minnares uit moesten nodigen. Maar de koningin stelde de voortvarendheid van het koppel ook weer niet op prijs. Ze zou niet eens de moeite genomen hebben een huwelijkscadeau te versturen naar Sarko, die voor de derde keer trouwde.
Met de opgeloste huwelijkskwestie is de lucht verre van opgeklaard.
Zo zou Carla Bruni volgens The Observer haar gitaar mee hebben willen nemen om een liedje voor de koningin te zingen met de tekst: My world is better when you are with me because you are my queen. Onbekend is of dit plan doorgaat.
In Frankrijk wordt het bezoek beschouwd als een belangrijke test voor de president, die het vertrouwen van zijn landgenoten terug wil winnen. Sarko wil van zijn bling-blingimago af.
En dus wisselde hij zijn Rolex in voor een minder patserig horloge en heeft hij zich voorgenomen niet zo opzichtig te sms’en zoals laatst bij de paus. Voorts zal hij proberen de koningin niet naar de wang te vliegen, zoals hij dat vorig jaar iets te enthousiast deed bij bondskanselier Angela Merkel, die dat niet zo op prijs stelde. Hij weet dat de Britse pers meedogenloos zal zijn bij de minste faux pas.
Valstrikken zijn er te over. Ten eerste is er de taalbarrière. Sarkozy’s Engels is op zijn zachtst gezegd bijzonder matig, daar berichtte ik al eens over. Hij kan nog veel leren van de talenkennis van Tony Blair.
Bovendien zal hij alles op alles moeten zetten zich te beheersen. Sinds de landbouwbeurs van Parijs weten we hoeveel moeite hem dat soms kost. En in Londen wacht hem geen geringe provocatie. Zijn toespraak voor de Britse volksvertegenwoordiging zal plaatsvinden in de Koninklijke Galerij van het Westminister Palace, het Britse parlement.
Twee enorme fresco’s overheersen die ruimte: de zeeslag van Trafalgar, waar de Fransen ten tijde van Napoleon in de pan werden gehakt door de Britse vloot en de slag bij Waterloo, waar de Britten de Fransen opnieuw een pijnlijke nederlaag toedienden. Doorstaat Sarko deze beproeving, dan is hij in ieder geval weer op de goede weg.

Big Ben op Westminster Palace. Foto: wallyg (flickr)

Jubeljaar 2008

Wie goed zoekt en niet al te kritisch is, vindt ieder jaar wel wat te herdenken. Fransen hebben dit jaar de nodige evenementen in hun rijke geschiedenis gevonden om bij stil te staan. Er is voor elk wat wils.

De Vijfde Republiek (1958) bestaat dit jaar vijftig jaar, maar erg veel te vieren valt er niet. De meeste Fransen hebben gemengde gevoelens ten opzichte van de 'republikeinse monarchie' van generaal Charles de Gaulle. Die had hij opgericht om een einde te maken aan de voortdurende instabiliteit van de Derde (1870-1940) en Vierde Republiek (1944-1958), waar een gemiddelde regering het nog geen jaar lang volhield. Destijds was de concentratie van macht bij één man wellicht zinvol, nu zou er wel wat meer evenwicht in de machtsverhoudingen mogen zijn.
De Gaulle, die zijn sporen al verdiend had door het voor elkaar te krijgen dat het zwakke Frankrijk tot de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog werd gerekend, was bovendien de man die zij nodig hadden om het land een deel van de oude glorie terug te geven.
De Gaulle en zijn staatsbestel kregen echter ook direct kritiek en die nam met de jaren slechts toe. Veel Fransen vinden de president te machtig, terwijl het parlement er voor spek en bonen bij zit.
De Gaulle luisterde niet naar het volk, François Mitterrand vertoonde aan het eind van zijn veertienjarige ambtstermijn trekjes van een absolute monarch, Jacques Chirac deed twaalf jaar bijna niets met al zijn macht en Nicolas Sarkozy...
In veler ogen bezoedelt de bling-blingpresident de waardigheid van Frankrijk met zijn onstuimige liefdesleven en zijn opvliegers. Sarko heeft zich voorgenomen te 'herpresidentialiseren', maar de vraag is of - excusez de lelijke uitdrukking - de aard van het beestje kan veranderen. Vol nostalgie denkt deftig rechts terug aan le général.

De Vijfde Republiek begon officieel op 5 oktober 1958. In juni dit jaar krijgt Colombey-les-deux-Eglises, het dorp in het departement Haute-Marne waar De Gaulle de laatste anderhalf jaar van zijn leven doorbracht, een herdenkingsmuseum. (foto: Happy A, flickr)

Een links antwoord op het starre gaullisme is mai 68, veertig jaar geleden. Het is verboden te verbieden, De verbeelding aan de macht en Onder de straatstenen ligt het strand. Studenten en arbeiders sloegen - volgens de overlevering - de handen ineen. De arbeider moest meer geld krijgen en betere voorwaarden en de student een leuk leven zonder verveling.
Winkels puilen dezer dagen uit met boeken, dvd's en parafernalia. De 'kinderen van 68' (die - kort door de bocht - nu alle banen bezet houden zodat de huidige jeugd geen enkele kans maakt) laten zich weer horen en Libé liet de huidige studenten van de Universiteit in Nanterre (waar de opstand destijds begon) een hele krant volschrijven: Frans links op zijn best.
Ook hier is de actualiteit minstens even belangrijk als het terugdenken. Nog meer dan 'deftig rechts' voelt links zich onder Sarkozy weggedrukt in een verdomhoekje. Stakingen en demonstraties tegen een pensioenshervorming voor ambtenaren trokken eind vorig jaar minder volk dan tevoren en haalden weinig uit. Sarkozy heeft zich tijdens de campagne van vorig jaar bovendien uitgesproken tegenstander verklaard van de mei 68. 'Bij deze verkiezingen gaat het erom de erfenis van mei 68 voort te zetten, of er voor eens en voor altijd mee af te rekenen.' Links zal er alles aan doen om dat laatste te voorkomen.

Er is - voor zover ik even snel op internet heb uit kunnen zoeken - geen officiële herdenking voor Mai 68. Dat is natuurlijk ook helemaal niet in de geest van 68. Het evenement is wel al volop aanwezig in de media en dat zal de komende maanden alleen maar toenemen. Ik verwacht ook nog wel een of meerdere optochtjes onder de lentezon.

Katholieken vieren een jaar lang feest in - waar anders? - Lourdes. In 1858 verscheen de Heilige Maagd daar aan aan plattelandsmeisje Bernadette Soubirous. Eén keer? Nee 18 keer, tussen 11 februari en 16 juli 1858, dus dan zal het wel waar zijn.
Twee jaar geleden maakte ik al eens een reportage in Lourdes omdat er niet genoeg wonderen meer gebeuren en de 'wondercommissie' overwoog daarom de criteria wat te versoepelen. Of dat nu ook daadwerkelijk gebeurd is, weet ik eerlijk gezegd niet. Zal ik nog eens uitzoeken. Wie zegt 'katholiek feestje', denkt 'paus'. Ja, Benedictus is er waarschijnlijk ook bij: volgens de laatste berichten komt hij op 13 september. (foto Lawrence OP, flickr)


De verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) eindigden 90 jaar geleden. Vrede is officieel nooit gesloten, wel een wapenstilstand (op 11/11 om 11:11) en het Verdrag van Versailles, dat in zekere zin tot te Tweede Wereldoorlog leidde.
Je kunt al vraagtekens zetten bij de viering van een 40-jarig jubileum, maar 90 doet het voor mij echt niet. Toch is er redelijk veel aandacht voor in Frankrijk, mede door de dood van de laatste Franse soldaat die de oorlog meemaakte, Lazare Ponticelli. Nu de laatste getuigen sterven, zoekt Frankrijk een nieuwe manier om de herinnering levend te houden. (monument voor de Eerste Wereldoorlog in Beuvillers, foto: claudecf, flickr)

Carla Bruni-Sarkozy schrijft ook opinieverhalen

De nieuwe echtgenote van president Sarko kan niet alleen leuk zingen, ze heeft ook haar debuut gemaakt op de opiniepagina van Le Monde. Carla Bruni-Sarkozy geeft een lesje beroepsethiek aan de pers en in het bijzonder aan journalist Airy Routier die op nouvelobs.com publiceerde over een sms die Sarko verstuurd zou hebben aan Cécilia vlak voordat hij in het huwelijk trad met Carla: Si tu reviens, j'annule tout. De les van Bruni: journalisten moeten zich niet door geruchten laten leiden.

Overzicht Franse gemeenteraadsverkiezingen

Ik heb de gemeenteraadsverkiezingen tot nog toe wat verwaarloosd op mijn blog. Tijd voor een inhaalslag. Wat is er allemaal gebeurd in de eerste ronde vorige week en in de tweede vandaag?

- Geholpen door impopulariteit van Sarkozy heeft links in veel steden gewonnen. In Lyon haalde Gérard Collomb vorige week in de eerste ronde al de absolute meerderheid, vandaag wonnen ook Dominique Aubry in Lille en Bertrand Delanoë in Parijs (57 procent van de stemmen). Deze drie steden waren al in linkse handen.

- Links veroverde ook tientallen steden op rechts, waaronder Toulouse, Straatsburg, Reims en Metz. Vooral die laatste stad is verrassend: Metz had nooit eerder een linkse burgemeester. Het was tijd voor verandering. Burgemeester Rausch (78) zwaait de scepter sinds 1971 en wilde eigenlijk nog wel een keer. De Messins wilden dat in meerderheid niet.

- Marseille en Nice blijven rechts. De nieuwe burgemeester van Nice, Christian Estrosi, heeft zijn ontslag ingediend als onderminister van Overzeese Gebiedsdelen, om zich volledig te concentreren op zijn burgemeesterschap. Dat is opmerkelijk in Frankrijk, waar het gebruikelijk is dat politici talrijke functies tegelijk uitoefenen.

- De leider van het midden, François Bayrou, is er niet in geslaagd de stad Pau te veroveren en zijn partij MoDem heeft daardoor geen lokale machtsbasis.

- De opkomst was laag, ongeveer 65 procent, 5 procent lager dan vorige week en een laagterecord sinds 1959. Het is echter eniszins appels met peren vergelijken, omdat de gemeenten waar een tweede ronde noodzakelijk is, iedere keer verschillen.

- Het Front National stelt bijna niets meer voor. Marine Le Pen, dochter van de grote bejaarde leider, redde het bij lange na niet in het Noord-Franse stadje Hénin-Beaumont. Dat was de enige stad waar het FN in theorie enige kans maakte op de overwinning.

- De Parti Communiste leed twee belangrijke nederlagen. Calais wordt na 35 jaar communisme rechts en Montreuil ten oosten van Parijs is voortaan groen. De comnunisten behielden wel een twintigtal steden, vooral in de 'rode ceintuur' een halve maan ten noorden, oosten en zuiden van Parijs.

- Deelnemende kabinetsleden kregen enkele teleurstellingen te verwerken. Minister van Onderwijs Xavier Darcos verloor het stadhuis van Périgueux en de lijst van staatssecretaris Rama Yade (Mensenrechten) verloor in de Parijse voorstad Colombes. De ministers Christine Albanel (Cultuur) en Christine Lagarde (Financiën en Economie) verloren in respectievelijk het vierde en het twaalfde arrondissement van Parijs. Het is nog niet bekend of deze nederlagen gevolgen hebben voor de positie van de bewindslieden.

- Burgemeester Alain Juppé van Bordeaux revancheerde zich vorige week al voor zijn nederlaag vorig jaar in de parlementsverkiezingen, die hem destijds zijn belangrijke ministerspost kostte. Hij kreeg de absolute meerderheid in de eerste ronde en verzekere geen landelijke ambities meer te hebben.

- Er waren ook kantonale verkiezingen, die beslissen wie zitting heeft in de conseil général, het raadgevend orgaan van het departement. Ook op dat niveau won links. Wel won Jean Sarkozy (UMP), Sarko jr., vorige week al in de eerste ronde een zetel in het departement Hauts-de-Seine net buiten Parijs.

- Uit een peiling blijkt dat bijna de helft van de Fransen wil dat Sarko zich vaker op de achtergrond houdt. Een op de zes Fransen wil dat hij zich juist meer laat zien, terwijl ongeveer een derde vindt dat het wel goed is zo.

Foto: Franck Leblanc (Flickr)

Balkenende op bezoek bij Sarkozy

Nicolas Sarkozy en Jan-Peter Balkenende op het Elysée. Foto: Emile Gregoire. Deze foto valt niet onder het Creative Commons copyright dat geldt voor deze website. Voor plaatsing elders is toestemming van de fotograaf vereist.

Vol bewondering constateerde Libération dat er een land is waar de regeringsleider nog minder populair is dan in Frankrijk: Nederland. Jan-Peter Balkenende heeft volgens de correspondent Sabine Cessou in Amsterdam een 'gruwelijk' gebrek aan charisma, wat er volgens onderzoek toe geleid zou hebben dat nog slechts 13 procent van de Nederlanders vertrouwen in hem heeft. Bij Sarkozy is het zo'n 40 procent. Zo hadden de gereformeerde christendemocraat en de notoire hedonist in ieder geval iets om over te praten tijdens een gezamenlijke lunch op het Elysée vandaag.
Wat krijg je nu te eten op zo'n lunch van het Elysée, zult u zich afvragen. Uw onderzoeksjournalist zocht het uit en deed zijn best het een en 't ander adequaat te vertalen.

Rouelles de langouste sur tian niçois
Schijfjes (?) langoest, geserveerd op aardewerk uit Nice

Poitrine de volaille laquée au vinaigre balsamique
Borst van gevogelte met balsamicoazijn

Barigoule de légumes vertes
In olijfolie gebakken groene groenten

Chocolat Guanaja en chaud-froid
Gelatine van Guanajachocolade (extra bitter)

Sorbet cacao
Cacaosorbet

Dat mochten zij wegspoelen met een rode wijn uit Fronsac (2005), nabij Bordeaux. Al met al hadden ze daar een uur voor, dus of er ook nog heel veel gesproken is, valt te betwijfelen. Te meer iedere zin twee keer langer duurt, omdat er een tolk tussen zit.
U vraagt zich natuurlijk ook af of JP de MP kennis heeft gemaakt met Sarko's laatste verovering. Dat vroeg ik me, net als mijn collega's, stiekem ook af. Saskia Dekkers van de NOS daagde me uit het te vragen, maar helaas. Dat durfde ik niet. De perswoordvoerster van de ambassade denkt niet dat Bruni Sarko op dergelijke gelegenheden vergezelt, maar kon dat niet met zekerheid zeggen.
Sarko zelf nam overigens niet de moeite het kleine tiental opgetrommelde journalisten, vooral Nederlandse, te woord te staan en Balkenende nam er welgeteld vijf minuten de tijd voor. Wel buiten blijven graag...
Daar stonden we dan, in de regen in een winderig hoekje van de binnenplaats van het Elysée. De microfoon van de tolk die Balkenende in het Frans vertaalde, stond veel harder dan die van JP de MP zelf, waardoor we nauwelijks naar de version originale konden luisteren.
Veel nieuws kwam er niet. Balkenende zei veel waardering geoogst te hebben voor de Nederlandse positie ten opzichte van Ayaan Hirsi Ali. Sarko begon er zelf over, zei hij. De Franse nationaliteit voor Hirsi Ali is volgens Balkenende 'niet aan de orde'. 'Elk land is verantwoordelijk voor veiligheid van de mensen in het land zelf,' zei hij, waarschijnlijk ook namens Sarkozy. Als Hirsi Ali Française wordt, zal Frankrijk niet opdraaien voor de beveiligingskosten in de VS. Dat was echter de enige reden dat Hirsi Ali overwoog van nationaliteit te veranderen.
Verder hebben Balkenende en Sarko het gehad over de film die maar niet uitkomt van Geert Wilders en over de Mediterrane Unie, een verbond van landen rond de Middellandse Zee, waarin Nederland volgens de premier ook een rol zou kunnen spelen.

Hoe Sarko wel had moeten reageren op belediging

Een kleine twee weken tropen in Frans Guyana zitten erop, ik ben terug in de regen en kou van Parijs. Het zal u als getrainde Frankrijkliefhebber niet zijn ontgaan dat de president zich weer eens heeft misdragen, dit maal op de vermaarde jaarlijkse landbouwbeurs van Parijs. Een man die een uitgestoken hand van Sarko niet wilde schudden, omdat die dan vies zou worden, kreeg een veeg uit de pan van de president: Casse-toi alors, pauv' con. Rot dan toch op, zielige eikel.
Enfin, dat hebt u vast elders gelezen. U heeft misschien ook wel gelezen dat Sarkozy zijn gedrag tijdens een interview met Le Parisien goed probeerde te praten, maar dat het Elysée vlak voordat de krant naar de drukker ging, een wijziging doorstuurde, die geplaatst werd alsof zij uit de mond van Sarkozy zelf was gekomen. 'Ik had beter niet kunnen antwoorden.'

Wat u waarschijnlijk nog niet heeft gelezen, is de juiste reactie van een Président de la République op een belediging. Volgens diverse sites (zoals deze) raakten Jacques Chirac, François Mitterrand en Charles de Gaulle ooit in een vergelijkbare positie verzeild. Hun reacties getuigden van meer klasse.

• Chirac kreeg connard (klootzak) naar het hoofd geslingerd en antwoordde: enchanté, moi c'est Jacques Chirac. Aangenaam, mijn naam is Jacques Chirac.

• Mitterrand moest het doen met Mitterrand fous le camp, rot op Mitterrand. C'est une rime pauvre, zou de president hebben geantwoord. Een armoedig vers.

• Mort aux cons was een verwensing aan het adres van De Gaulle. Dood aan de klootzakken. Vaste programme reageerde le général. Een uitgebreid (ambitieus) plan.

Carla Bruni haalt meteen WO II erbij

Carla Bruni moet nog even wennen aan haar nieuwe officieuze functie. In haar eerste grote interview (met de kop 'Ik zal mijn best doen') als première dame in L'Express vergelijkt ze de redacteuren achter de website van weekblad Nouvel Observateur met jodenverraders, omdat zij over een sms van haar geliefde Nicolas Sarkozy schreven. Daarin bood hij zijn ex Cécilia aan terug te komen, vlak voordat hij Carla Bruni zou trouwen. In dat geval zou hij afzien van zijn derde huwelijk. Sarkozy bestrijdt de authenticiteit van de sms en heeft Nouvel Obs aangeklaagd bij de rechter.
Bruni heeft meteen haar excuses aangeboden voor de vergelijking, die ik overigens niet geheel begrijp. Eerst zegt ze dat het weekblad zich verlaagt tot een roddelblad door over de sms publiceren, waar iets voor valt te zeggen, en één zin later vraagt ze zich af 'hoe het jodenverraad zou zijn verlopen als dit soort sites tijdens de Tweede Wereldoorlog had bestaan'. Dat is niet alleen smakeloos, maar slaat de plank ook volledig mis. Mediatraining lijkt gewenst.

Doodsbedreiging en nieuwe huwelijksgeruchten

Voor het slapengaan nog even de laatste nieuwtjes uit Sarkoland. Minder nieuws is er te melden over zoonlief Louis, de tienjarige vrucht van Sarko en zijn ex Cécilia. Die is volgens de site van weekblad Le Point met de dood bedreigd door een gesjeesde brandweerman. Volgende maand komt de zaak voor de rechter.

Een malafide medewerker van Orange had de VIP-lijst van het telecombedrijf doorgegeven aan een de bevriende brandweerman. Die dacht eens even gezellig Cécilia te stalken, maar bleek de telefoon van zoon Louis te krijgen. Na een paar telefoontjes vond die het welletjes en bracht zijn halfzusje Jeanne-Marie op de hoogte. Die stuurde een sms dat de stalker moest ophouden Louis lastig te vallen. Waarop de brandweerman antwoordde: 'Nu ga je dood'.
Bang stapte Louis naar Cécilia, die Nicolas op de hoogte stelde. De speciale criminele brigade wist de stalker snel te vinden.

Dan - wellicht - het goede nieuws. Volgens de doorgaans goed ingelichte regionale krant Est Républicain zouden Sarko en Carla Bruni nu dan toch echt getrouwd zijn. Donderdag heeft de ceremonie plaatsgevonden op het Elysée. De krant van Oost-Frankrijk wist ook als eerste de scheiding van de Sarko's te melden en regelde daarna een exclusief interview met Cécilia.
'Als wij dit nieuws publiceren, betekent dat dat we daar goede redenen voor hebben,' zei de journalist die het artikel schreef tegen het Franse persbureau AFP, dat de informatie overnam. Dan kunnen die arme reporters en fotografen tenminste weer rustig slapen.
Een tripje naar Verona in Bruni's geboorteland Italië, zou ook al gepland zijn, meldt het Italiaanse persbureau Ansa. De stad van Romeo en Julia.
Foto's Net Efekt en JcMaco

Tony Blair: uw president is zeer energiek, op alle vlakken

Tony en Nico kunnen het goed vinden samen. De rechtse Sarko heeft de linkse Britse ex-premier zelfs weten te strikken als eregast op het congres van zijn partij UMP. Het congres gisteren vormde het begin van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Aan die campagne zullen de nationale kopstukken, ook de president, actief deelnemen. Veel ministers stellen zich zelfs lokaal verkiesbaar, waarover later meer.
Blair, tegenwoordig speciaal gezant in het Midden-Oosten, had gisteren in Parijs niets dan lof voor de president van de verandering. 'In Frankrijk zou ik waarschijnlijk deel uitmaken van de regering', zei hij. 'Nee hoor grapje, ik zou in de hervormingsgezinde vleugel van de PS zitten.'
Ik denk niet dat hij een grapje maakt: zoals ik al vaker schreef, is Frans links dermate ouderwets dogmatisch (tegen marktwerking, tegen een flexibele arbeidsmarkt, tegen iedere verandering), dat sociaal-democratische politici als Blair, Wouter Bos of Duitse SPD'ers in Frankrijk meer overeenkomsten hebben met de UMP van Sarko dan met de Parti Socialiste.
Hier de vertaling van Blairs toespraak, zoals in het filmpje hierboven: 'Veranderingen zijn nooit populair. Als je ze aankondigt, volgt afkeuring en wanneer je ze invoert, volgen protesten. Maar als je er uiteindelijk in slaagt ze uit te voeren, accepteert iedereen ze. (...) Verandering vereist moed, betrokkenheid en vooral enorm veel energie.
Op dat vlak hebben jullie het geluk Nicolas Sarkozy als president te hebben. Een andere leider, van wie ik de naam niet noem, zei me: 'Sarkozy, die is heel erg actief (tonique), toch? Toen antwoordde ik: "Nou daar heb ik niets van gemerkt." Het is zeker dat uw president zeer energiek is. Op alle vlakken.'
Leuk te zien hoe deze zin één of twee seconden door moet dringen bij de UMP-achterban, waarna die buldert van het lachen. Uiteraard maakte Tony hier een subtiele knipoog naar het liefdesleven van het staatshoofd.
'De verschillen tussen links en rechts zullen blijven bestaan en zijn reëel. Toch is er iets dat vandaag de dag even belangrijk is als het tradititonele onderscheid tussen links en rechts. Dat is het verschil tussen een politiek die zich op de toekomst richt en een andere, die zich vast blijft houden aan het verleden.'
Take that, Franse socialisten. In your face. Sarko zat erbij te stralen.
'Leven in een land als Groot-Brittannië of Frankrijk is geen vervelende verplichting, maar een zegening. We hebben nog veel te doen samen, Frankrijk en Groot-Brittannië. En wie weet, spreken we op een goede dag dezelfde taal... Maar welke? Dat is voor het volgende discours. Merci à tout le monde.

Nog even ter vergelijking hier het Engels van Sarko:

Welke Sarkozy trouwt eerst?

Het mysterie Cécilia Sarkozy. Foto: destempsanciens

RTL Boulevard zou wel een permanent bureau in Parijs kunnen openen dezer dagen. We hobbelen van de ene presidentiële jetsetroddel in de andere. De essentiële vragen van het moment zijn: waar en wanneer trouwt Nicolas Sarkozy met Carla Bruni, steelt Cécilia de show door eerder nog met haar geliefde zakenman Richard Attias te huwen en heeft diezelfde boze ex daadwerkelijk zoveel onaardige dingen over haar Nico verteld, zoals Anne Bitton beweert in het bijna verboden Cécilia? En, niet onbelangrijk, is Sarko zo stijlloos geweest, Cécilia en Carla dezelfde ring van Dior te schenken?
Journalisten en fotografen spoeden zich dezer dagen van het ene naar het andere stadhuis in en rond Parijs omdat zij denken dat Sarko en Carla Bruni daar stiekem trouwen: in het chique zestiende arrondissement wordt actie gesignaleerd, snel erheen. Nee, het is toch tussen de bourgeois en de nostalgische existentatialisten op de rive gauche in het zesde arrondissement. Of vindt de ceremonie plaats in de kalme buurgemeente Levallois?
Sinds de president tijdens zijn persconferentie op het Elysée door liet schemeren dat hij wel eens in het geheim zou kunnen trouwen, is de pers doodsbang hét huwelijk te missen. Volgens de wet moet een huwelijk tien dagen van tevoren openbaar gemeld worden bij het stadhuis, maar bij uitzondering kan daarvan afgeweken worden, lezen we bij collega De Vries. Vorige week noemde Le Journal du Dimanche nog 8 of 9 februari als datum, maar dat lijkt al weer oude geschiedenis: Sarko zei immers tijdens dezelfde persconferentie dat de zondagskrant zijn huwelijksdatum niet bepaalt.
Dan is er nog de vraag of hij wel de eerste Sarkozy is die hertrouwt. Hij schijnt geduchte concurrentie te hebben van Cécilia, die de naam van de president behield. Ook zij zou plannen hebben voor een huwelijk in de zeer nabije toekomst, met haar geliefde zakenman Richard Attias.
Nadat Carla Bruni korte tijd alle aandacht naar zich trok, is Cécilia nu trouwens weer helemaal terug. Deze week verschenen drie boeken over haar: Cécilia, Cécilia, la face cachée de l'ex première dame (De schaduwzijde van de ex-first lady) en Ruptures (Breuken). Vooral in de eerste is ze niet zo vriendelijk over haar man, die volgens haar niet eens van zijn eigen kinderen zou houden. Cécilia wilde het boek laten verbieden, maar de rechter besloot gisteren anders.
O ja, Carla zou ook nog zwanger zijn van Sarko.
Nu moet uw correspondent er rap vandoor: wellicht trouwt Sarko ergens.

Misdaad neemt af, vooral op papier

Op oudjaarsnacht verbrandden geen 372 auto's, zoals aanvankelijk gemeld werd,
maar 878. Hier twee uitgebrande auto's in Putaux, bij Parijs. Foto: Grébert.

Frankrijk is stukken veiliger dan voorheen... zolang je de criminaliteitscijfers maar halveert. Vandaag blijkt dat op oudjaarsnacht ruim twee keer meer auto's in de fik zijn gestoken dan de politie officieel meldde. Het is voor president Sarko en minister van Binnenlandse Zaken MAM (Michèle Alliot-Marie) te hopen dat het om een uitzondering gaat.

Sarkozy, die er prat op gaat dat hij Frankrijk veiliger heeft gemaakt als minister van Binnenlandse Zaken (2002-2004 en 2005-2007), is vaker beschuldigd van manipulatie van de cijfers. Om duistere redenen zouden talrijke aangiften van misdrijven niet meegerekend worden in de officiële misdaadcijfers. Bovendien stijgt het aantal gemelde persoonsmisdrijven nog steeds. Zelf ondervond ik eind november helaas ook dat je niet overal in Frankrijk fijn je ding kunt doen...

Op bezoek bij Sarkozy in het Elysée

Nicolas Sarkozy. Foto: François Lafite

Het was een enerverende dag in het centrum van de Franse macht. Ik was aanwezig bij de persconferentie van Nicolas Sarkozy in het Elyséepaleis. Ik had een mooie plek in de zaal met goed uitzicht op de ministerraad. Brice Hortefeux (Immigratie) was netjes op tijd, minister van BuZa Bernard Kouchner babbelde wat met staatssecretaris Rama Yade en het haar van premier François Fillon zat weer goed in de scheiding.
Sarkozy hield de Franse en wereldpers in spanning over een aanstaand huwelijk met Carla Bruni. Hij noemde zijn relatie met de zangeres en ex-model du sérieux en zei dat Le Journal du Dimanche niet de datum van zijn huwelijk bepaalt. Misschien komt het journaille zijn huwelijksdatum wel te weten na de voltrekking daarvan, zei hij mysterieus.
In de wandelgangen hoor je soms aardige dingen. Zo vertelde een journaliste me dat het gerucht de ronde doet dat Sarko en Carla Bruni, die elkaar nauwelijks twee maanden kennen, een deal zouden hebben gesloten. Bruni zou première dame te worden en alle protocols respecteren totdat Sarko aftreedt, in ruil voor een grote zak geld.
Daar valt tegenin te brengen dat Bruni uit een steenrijke familie komt en zelf ook veel geld heeft verdiend: voor de centen zou ze het niet hoeven doen.
Hoe dan ook, het ging vandaag ook nog over inhoudelijke zaken. Sarko kondigde op oudjaarsavond al een 'beschavingsoffensief' aan voor Frankrijk, dat hij nu verder detailleerde. Onderdelen daarvan zijn een betere verdeling van de winst van grote bedrijven, meer banen in de arme voorsteden, geen reclame meer bij de publieke omroep en meer macht voor het Franse parlement.
Na een lange zit van ruim twee uur begon de receptie. Het was allemaal een stuk bescheidener dan onder Chirac, zagen trouwe bezoekers van de nieuwjaarsreceptie op het Elysée. Uiteraard was er champagne, maar bij Chirac was er ook een uitgebreid buffet, nu vervangen door kleine hapjes. Sarko zal de bespaarde centen wel nodig hebben voor zijn beschavingsoffensief.
Tot mijn verbazing liepen sommige ministers vogelvrij rond in de receptie. Ik nam me voor er één aan te spreken, en de keuze viel op Brice Hortefeux, vertrouweling van Sarkozy en minister van Immigratie. Aangezien Sarkozy had aangekondigd dat hij tijdens het Franse presidentschap van de EU tot een gezamenlijk immigratiebeleid wil komen, leek het me aardig te vragen of Hortefeux voorstander is van een Europees quotum voor immigranten, zoals Frankrijk dat nu al invoert.
Na enige aarzeling durfde ik mijn vraag te stellen, maar Hortefeux bleek daar niet bepaald van gediend te zijn. Hij antwoordde afwijkend en zei dat het om compleet verschillende zaken ging. Ieder land blijft volgens hem bepalen hoeveel immigranten het aanvaardt. Dat is dus een mooi Europees beleid.
Op de valreep sprak ik ook nog even Laurent Joffrin aan, de hoofdredacteur van Libération die er van Sarkozy flink van langs had gekregen tijdens de persconferentie. Joffrin zei dat hij dat wel gewend was als hij kritische vragen stelde. Hij wilde de aanzienlijke macht van Sarko ter discussie stellen, maar vond dat de president niet serieus op zijn vraag in was gegaan.
Vele indrukken rijker liep ik over het grind van de binnenplaats van het Elysée naar buiten, waar journalisten massaal elkaar interviewden. De Vlamingen van VTM wilden mij ook nog hebben, maar mijn haar zat niet goed in de scheiding of mijn antwoorden kwamen niet zo goed uit, want ik zag mezelf niet terug in de uitzending.

'Nicolas Sarkozy en Carla Bruni trouwen begin februari'

Twee grote nieuwtjes. Eén: volgens de zondagskrant Journal du Dimanche treedt president Nicolas Sarkozy op 8 of 9 februari in zijn derde huwelijk. De gelukkige is dit maal - u zult het niet gemist hebben - Carla Bruni. Haar moeder vertelde de Italiaanse pers al dat Sarko om de hand van haar dochter heeft gevraagd. Ze zag geen enkele reden die te weigeren. Prompt mocht ze mee op reis naar het Vaticaan, waar Sarko de paus waarschijnlijk vergeving heeft gevraagd voor al zijn zonden.
Tweede nieuwtje: uw correspondent is vrijdag verhuisd, vandaar weer even weinig berichtgeving. Ik heb mijn duplexje in Quartier Latin / Mouffetard verlaten en ben in een alleraardigst tweekamerwoninkje gaan wonen nabij Place de la Nation in het elfde arrondissment. Daarover zal ik binnenkort eens wat meer schrijven.

Vlaamse nieuwjaarswens van Sarkozy

Die Sarkozy. Nu blijkt hij na een paar drankjes ook nog Vlaams te klappen. Het fragment komt van Edison.

Zie ook Sarkozy dronken?, Sarkozy aan de wokda? en Sarkozy dronk geen druppel

Nicolas Sarkozy en Carla Bruni

Nieuwe computer, eventjes rust gehad, een nieuw appartement (later meer daarover): het werk en het bloggen beginnen weer. Vandaag meteen pikant nieuws. Ex-model en zangeres Carla Bruni is volgens diverse Franse media de nieuwe vriendin van Nicolas Sarkozy. Het Elysée van Sarko geeft geen commentaar en Carla Bruni bevestigt de informatie. Het tweetal liet zich dit weekend uitgebreid fotograferen in Disneyland Parijs. Hier een liedje van Carla Bruni, Quelqu'un m'a dit.

Volledig filmpje interview Sarkozy op CBS

Dinsdag en woensdag is Sarkozy op officieel bezoek in de Verenigde Staten. Ter gelegenheid daarvan mocht de Amerikaanse zender CBS hem interviewen. Een interview waaruit hij - zo werd vorige week bekend - boos is weggelopen. Inmiddels is het volledige filmpje beschikbaar.

Sarkozy loopt weg bij interview CBS

Een vraag over zijn privé-leven, daar had Sarko even geen zin in voor de camera van de Amerikaanse zender CBS. Prompt liep hij weg, na volgens CBS eerst ook zijn persattaché voor imbeciel te hebben uitgemaakt. Ik ben terug van vakantie, het bloggen begint weer.

Sarkozy wil tweede sporter in regering

Wat is er gebeurd tussen Nicolas Sarkozy en de zeilster Maud Fontenoy? Hij heeft haar voorgesteld staatssecretaris van Jeugdzaken te worden in zijn regering. Zij moet er nog er nog even over nadenken.
Ook de rugbycoach Bernard Laporte zal binnenkort toetreden tot het kabinet van Sarkozy. Hij doet er wel goed aan vanavond op het wk met zijn team te winnen van Ierland, anders zijn de kansen van Frankrijk om wereldkampioen te worden verkeken. Dat zou Laporte ook wel eens zijn mandaat kunnen kosten.

Sarko in het oosten, bendes in Parijs en vrachtwagens over spoor

• Morgen in de regionale kranten een reportage vanuit Gare du Nord over een conflict tussen twee bendes: GDN (Gare du Nord) en Def Mafia. Hieronder kun je uitkiezen welke je sympathieker vindt.
• Vrijdag in het Nederlands Dagblad een stukje over president Sarkozy die wilde laten zien dat Frankrijk groter is dan Parijs alleen, door een ministerraad te organiseren in Straatsburg.
• En morgen een verhaal bij economie in de regionale kranten over een milieuvriendelijke 'snelweg voor vrachtwagens over spoor', Lorry Rail, die morgen opent. Mis het niet, zou ik zeggen.

GDN - Gare du Nord

Def Mafia

Wie heeft de meeste invloed?

Al googlend bedacht ik zojuist een aardige graadmeter van invloed (ik claim overigens niet de eerste te zijn...). Welke staatslieden hebben de meeste Google-hits? Wetenschappelijk is er uiteraard het een en 't ander op af te dingen, maar toch is het opmerkelijk dat Sarkozy na een paar maanden presidentschap (en uiteraard jaren ministerschap) al ruim twee keer zoveel hits heeft als Chirac (12 jaar president). Gordon Brown doet het nog ietsje beter. Enkele anderen:

Bush (vader en zoon) 222,0 miljoen
Clinton (Monsieur et Madame) 76,2 miljoen
Blair 57,4 miljoen
Brown (met voornaam Gordon) 42,1 miljoen
Sarkozy 30,3 miljoen
Obama 20,4 miljoen
Merkel 19,7 miljoen
Giuliani 14,5 miljoen
Chirac 14,1 miljoen
Prodi 12,7 miljoen
Zapatero 11,3 miljoen
Ségolène 7,9 miljoen
Balkenende 3,2 miljoen
Verhofstadt 1,4 miljoen

'Sarkozy voor de doodstraf'

President Nicolas Sarkozy heeft Mustafa Kocakurt toevertrouwd dat hij voorstander is van de doodstraf voor pedofielen. Dat beweert Kocakurt, de vader van Enis. Dat vijfjarige jongetje werd deze zomer ontvoerd en verkracht door de meervoudige kinderverkrachter Francis Evrard. De zaak is des te opmerkelijker, omdat bleek dat Evrard viagra had voorgeschreven gekregen van een gevangenisdokter.
Kocakurt, vorige maand ontvangen op het Elysée, vertelde de president dat hij het liefst zou zien dat de meermaals veroordeelde pedofiel, ter dood zou worden veroordeeld. Hij zei echter ook wel te weten dat dat in Frankrijk niet kan.
In een nog uit te zenden tv-programma (zie filmpje) van presentator Karl Zéro zei hij vervolgens dat Sarkozy het tot zijn verbazing met hem eens was, maar dat hij ook niet alle bewegingsvrijheid heeft die hij zich zou wensen. De persafdeling van het Elysée ontkent dat Sarko dat gezegd heeft.
Sarkozy kondigde na de zaak Enis strenge maatregelen aan tegen pedoseksuelen. Hij denkt aan gesloten inrichtingen, die lijken op tbs-klinieken. Zijn minister van Justitie Rachida Dati nam daarom afgelopen weekend een kijkje in Nederland, om te zien hoe die werken.

De love handles van Sarkozy

Paris Match laat nog eens zien zijn lesje geleerd te hebben, kijk maar bij Libération. Twee jaar geleden beging het populaire weekblad de fout de première-dame-avant-la-lettre Cécilia Sarkozy in gezelschap van haar nieuwe minnaar op de omslag te plaatsen. Sarkozy was niet geamuseerd, waarop de bevriende directeur van het blad de hoofdredacteur ontsloeg.

Sindsdien niets dan poeslieve commentaren en bewondering voor de Sarko's in Paris Match. Deze vakantie vond het blad het niet nodig de lezers te confronteren met de liefdeshandvaten van de president. Weg fotoshoppen dus. L'Express doorzag het en bericht er morgen over. Paris Match reageerde dat het de onbedoelde bijwerking was van een correctie van de lichtval...

Vieze Sarko

Eerst dronken voor de pers, nu dit weer. Hier reikt hij een lintje uit aan de zeilster Maud Fontenoy. Die geniet zichtbaar van de aandacht, nadat ze vijf maanden in haar eentje rond de wereld heeft gezeild.

Sarkozy dronk geen druppel

President Nicolas Sarkozy heeft voor het eerst gereageerd op de 'aantijgingen' dat hij dronken zou zijn geweest tijdens een persconferentie na een ontmoeting met Vladimir Poetin, op de G8-top in Duitsland. Zie mijn eerdere berichten 'Sarkozy dronken?', 'Elysée: geen commentaar' en 'Sarko dronken op Franse tv'.
Hij heeft geen druppel gedronken, zei hij tegen een aantal journalisten. Hij was aan de late kant en nam de traptreden vier bij vier, waardoor hij even op adem moest komen toen hij voor de pers verscheen. Net als de meeste mensen zou hij de beelden pas vorige week maandag ontdekt hebben, samen met Cécilia en twee van zijn kinderen, die in lachen zouden zijn uitgebarsten. Rest de vraag: waarom daar een week zo mysterieus over doen?

Sarkozy dronken op Franse tv

Het is onmogelijk alle tientallen Franse zenders te scannen, maar voor zover ik weet was Canal+ gisteren de eerste zender die de beelden van een warrige Sarkozy tijdens de personferentie van de G8 durfde uit te zenden. In het marionettenprogramma Les Guignols welteverstaan.

Zie ook mijn eerdere berichten:
Sarko dronken?
Elysée: geen commentaar

Doe als de president, ga naar Malta

Beroemdheden als Brian Adams (sic), Robert Plant en Zucchero
komen ons opzoeken. Doe dat ook, doe nieuwe krachten op in Malta.

Het nationaal verkeersbureau van Malta heeft een tiental dagen Franse toeristen geprobeerd te werven met een foto van president Nicolas Sarkozy op zijn site. Die dobberde direct na zijn verkiezingsoverwinning enkele dagen voor de kust van het eiland rond op een jacht van een bevriende zakenman. Dat uitstapje leidde tot veel kritiek in Frankrijk.
De foto is inmiddels verwijderd, 'gewoon, omdat we de foto's altijd verversen na een dergelijke periode', aldus een woordvoerder van het verkeersbureau op de site van L'Express. Of een boos telefoontje van het Elysée, wie zal het zeggen? Als ik die vraag aan de persvoorlichting zou stellen, kan ik het antwoord wel raden. Geen commentaar.
Het Poolse verkeersbureau speelde twee jaar geleden ook al eens op de actualiteit in, toen Frankrijk als gevolg van de dienstenrichtlijn van Frits Bolkestein overspoeld zou worden door een tsunami van Poolse loodgieters.

Sarkozy aan de wodka? (2)

Geen commentaar, zegt het Elysée tegen uw correspondent

Het is een vreemde kwestie, de twijfelende en glimlachende Sarkozy tijdens een G8- persconferentie in het Duitse Heiligendamm. Zie dit eerdere bericht. Voor de volledigheid plaats ik hier het vervolg. Het gehijg houdt vrij snel op als hij eenmaal verslag doet van zijn ontmoeting met collega Vladimir Poetin. Hij drukt zich niet uit als een dronkaard, hoewel 'la journaliste' (de vermoorde kritische journaliste Anna Politkovskaja) wat vaag overkomt.
Wellicht wilde hij niet riskeren haar naam verkeerd uit te spreken. En hijgde hij omdat hij kwam aanrennen, trappen op moest, en even op adem moest komen. Zijn rare glimlach zou zijn te verklaren door een grap die Poetin hem net verteld had en die weer boven kwam. En zijn vraag Qu'est-ce que vous préférez, que je réponde aux questions? is gewoon wat onhandig. Het zou allemaal kunnen.
Dan blijft het vreemd dat deze conferentie donderdag plaatsvond, in aanwezigheid van tientallen journalisten, maar dat alleen het RTBF-journaal Le 12 minutes melding maakt van het vreemde gedrag van Sarko. Er zijn steeds meer aanwijzingen en voorbeelden dat de Franse pers zichzelf censureert, maar op zo'n grote schaal?
De RTBF was er overigens zelf niet bij. Ik belde ze net om even het en 't ander na te vragen. Zij kwamen de beelden vrijdag tegen bij het materiaal van EVN (Eurovisie), de samenwerkende publieke omroepen van Europa. Een redactielid garandeerde me dat er niets gemanipuleerd was, zoals bij de RTBF-aankondiging van het einde van België.
Op de site van de president valt op dat er beelden beschikbaar zijn van de meeste conferenties, maar niet van die van de G8. Ik heb zojuist ook maar even de persafdeling van het Elysée van Sarkozy gebeld, waar een dame van de persafdeling lachend zei: 'C'est sans commentaire'. Daar worden we ook niet veel wijzer van. Geen commentaar omdat ontkenning de zaak alleen maar pijnlijker maakt, of geen commentaar als stille bekentenis?
Rest nog de vraag of het erg zou zijn als Sarko inderdaad een borrel met Poetin heeft gedronken en daar even van bij moest komen. Om eerlijk te zijn vind ik het Sarko wel een menselijke touch geven die vaak ver te zoeken is. Bovendien kwam hij daarna nog goed uit zijn woorden. Aan de andere kant: moet je met zo'n geduchte gesprekspartner - naar eigen zeggen de laatste democraat sinds het overlijden van Gandhi - riskeren je volledige scherpte te verliezen door te drinken?
Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken.

Sarkozy dronken?

President Sarko doet zichzelf voor als geheelonthouder. Zijn motoriek en spreekwijze tijdens een persconferentie na een gesprek met Vladimir Poetin tijdens de G8 in Duitsland, lijken het tegendeel te bewijzen. Heeft Poetins staff stiekem wodka door Sarko's glas water gedaan, om hem vervolgens de code voor de bom te ontfutselen?
Veelzeggend overigens dat dit filmpje uit België moet komen en niet uit Frankrijk. Daar houden de meeste mediabazen er niet zo van Sarkozy te beschimpen. Concurrent Michel Daerden, die aan het eind van het filmpje genoemd wordt, is de Waalse vice-premier en minister van Vervoer en Openbare Werken. Zijn uitspattingen maken hem een ware internetheld, zie onder meer hier.

Officiële foto van Nicolas Sarkozy

Nicolas Sarkozy. Foto: Philippe Warrin (Sipa) voor het Elysée

Dit is de officiële foto van president Nicolas Sarkozy, zoals die in de ruim 36.000 Franse gemeentehuizen en andere overheidsinstellingen komt te hangen. Hoewel Sarko niet bekend staat als zeer belezen intellectueel, koos hij voor de bibliotheek van het Elysée. Voorganger Jacques Chirac liet zich in de tuin fotograferen.

Antisarko

Veel anti-Sarkohumor vind ik wat flauwtjes, maar bij het zien van het bord van Sarkopoly kon ik een kleine glimlach niet onderdrukken. Het plaatje komt van de site antisarko.net.

Cécilia Sarkozy stemt niet op haar man

Cécilia Sarkozy heeft vorige week niet op Nicolas gestemd. Ze heeft zelfs in het geheel de moeite niet genomen naar de stembus te komen. De zondagskrant met de toepasselijke naam Journal du Dimanche vond het op zijn beurt weer niet de moeite dat aardige nieuwtje te publiceren. Toevallig wordt de krant uitgegeven door een vriend van Sarko, Arnaud Lagardère. Lees erover in PZC.

Sarkozy en Chirac

Nicolas Sarkozy en Jacques Chirac woonden gisteren in de Jardin du Luxembourg in Parijs samen een bijeenkomst bij ter nagedachtenis aan de slavernij. Sarko had een lekkere bruine kop overgehouden aan een paar daagjes Malta...
Tien mei is sinds vorig jaar de nationale slavernijherdenkingsdag. Boze tongen beweren dat de rechtse regering die datum koos om 10 mei 1981 naar de achtergrond te verdringen. Toen kwam François Mitterrand als eerste en enige linkse president aan de macht, wat leidde tot een groot volksfeest. De herdenkingsdag verwijst naar 10 mei 2001, toen slavernij is bestempeld als 'misdaad tegen de menselijkheid'.
Ik schreef een verhaal over de lange en turbulente relatie tussen Chirac en Sarkozy. Vriendschap, bewondering, verraad: een toneelschrijver of cineast hoeft er weinig bij te verzinnen... In Het Parool en BN/De Stem lees je een ingekorte versie van het verhaal.

Tony Blair feliciteert zijn vriend Nicolas Sarkozy in het Frans

Tony zou geen Frans kunnen? Wat een held!

Sarkozy en de wereld, Europa en Hongarije

Wat kunnen we internationaal en Europees van de nieuwe president Nicolas Sarkozy verwachten? En hoe reageerden ze in Hongarije, het land waar zijn edele vader Pál Sárközy de Nagy-Bocsa vandaan komt? De GPD-correspondente Runa Hellinga nam net als de International Herald Tribune een kijkje in Alattyan, het dorp waar zijn vader vandaan komt. Haar verslag vond ik niet op internet, maar staat in een deel van de papieren kranten.

Petit Nicolas

Hier de jonge Nicolas Sarkozy op zijn twintigste. Hij legt uit waarom hij zich politiek engageert. De minimuleeftijd om te stemmen was toen net een jaar eerder van 21 jaar teruggebracht tot 18, maar Nicolas mocht nog net niet meedoen. Toen al had hij de irritante eigenschap zichzelf vragen te stellen, die hij vervolgens zelf beantwoordt.

Overwinning Sarkozy in de kranten

Opnieuw topdrukte vandaag, met verhalen voor de GPD en voor Elsevier. Lees mijn verslag van gisteren over het feest aan de rechteroever en het verdriet aan de linkeroever van de Seine onder meer in BN/De Stem en PZC. Mijn analyse die vertelt wat Frankrijk de komende jaren te wachten staat, lees je onder meer in het Brabants Dagblad.

President Nicolas Sarkozy

Feestende Sarkogirls op de Place de la Concorde

Een intensieve verkiezingsdag vandaag. Het begon al vroeg, in Brussel, waar ik gisteravond even op adem kwam van het wekenlange verkiezingsgeweld. Eenmaal in Parijs was het rustig: een normale zondag. Tijdens mijn fietstocht van het Gare du Nord viel me de rij op bij een tweetal stemlokalen: de Fransen hadden er weer zin in vandaag.
Hoewel de kans volgens de peilbureaus klein was dat Ségolène Royal zou winnen, had ik in overleg met de redactie besloten twee analyses te schrijven: een met de vooruitzichten van vijf jaar Ségo en een over vijf jaar Sarko. De 'winnende analyse' konden we om acht uur direct doorsturen naar de GPD-kranten, de ander verdween in de prullenbak.
Na vijven, toen de Waalse RTBF met een voorspelling was gekomen die uiteindelijk nauwelijks meer veranderd is, ging ik opnieuw de stad in. Eerst naar de socialisten, die samenkwamen bij het hoofdkwartier van de PS, op de Rue de Solférino. Ik sprak onder anderen een meisje dat stoer aankondigde het land te verlaten als Sarkozy haar nieuwe president zou worden.
Toen ik haar vertelde dat ze op grond van de exit-polls dan maar beter kon beginnen te pakken (wat ben ik toch een slecht mens), keek ze zo bedroefd dat ik er maar snel aan toevoegde dat er natuurlijk nog heel veel kon veranderen: de stembussen waren immers nog niet eens dicht.
Genoeg schade aangericht, no time for losers, op naar de Place de la Concorde, naar de winnaars. Sarkozy zelf was op zijn campagnebureau in het tiende arrondissement van de stad, waar op dat moment ook de meeste aanhangers waren. Maar op het Eendrachtsplein was het ook al gezellig druk, met veel nette jongens met fraaie scheidingen en merktruien om de schouders, die namen droegen als François-Xavier Carayon en Jean-Florent Quinonero: jongens die er waarschijnlijk alle belang bij hebben dat successierechten worden afgeschaft (een van Sarkozy's beloften). François-Xavier had overigens wel lekker gek een 'I love Sarko'-T-shirt aan.
Terwijl ik met mijn fiets rondreed en druk aan het interviewen was, kwam er een Nederlandse man op me af. Het was weer eens zover: ik was herkend. Hij had een reportage gelezen in het Francofielenblad Leven in Frankrijk waarin drie Nederlandse correspondenten in Parijs waren geïnterviewd, onder wie ik. In Brussel kwam ik al eens een Flevolander tegen die me kende van mijn weblog. Kortom: gekkenhuis.
Acht uur, het moment dat het resultaat bekend werd gemaakt. Terwijl al min of meer zeker was dat Sarko president zou worden, bleef het tot het laatste moment spannend of we op tijd tv zouden hebben. Dat hadden we, maar het was op enkele seconden. Sarkofans bleken enige humor te hebben: ze hoopten dat hun held het landsbestuur beter zou organiseren dan dit feestje...
Nicolas Sarkozy: 53 procent. Dat zeiden de Belgen inderdaad drie uur eerder ook al. De champagne werd ontkurkt, het feest kon beginnen. Snel nog wat onelinertjes weggekaapt en hop, opnieuw naar de socialistische misère.
Hoewel de Ségo-fans uiteraard zeer teleurgesteld waren, viel hun verdriet in het niet bij dat van 2002, toen hun kandidaat Lionel Jospin niet eens de tweede ronde had gehaald. Hij had niet alleen minder stemmen dan Chirac, maar zelfs dan Le Pen: een blamage.
De socialisten moeten zo langzamerhand ook wel gewend raken aan verkiezingsnederlagen. Sinds Charles de Gaulle in 1958 de Vijfde Republiek stichtte, was slechts een van de zes presidenten links: François Mitterrand. Schrale troost is dat hij wel meteen 14 jaar zat.
Het nodige leed was vastgelegd op het netvlies en in de oren, en snel reed ik door naar mijn appartement, waar ik een eerste versie van mijn sfeerverhaal tikte en de wereld instuurde.
Op voor de tweede versie, opnieuw naar Place de la Concorde. Daar was het inmiddels een stuk drukker geworden. Halfslachtige pogingen enkele vrienden te vinden, mislukten, maar er moest ook gewerkt worden. Meer commentaren (die werden er overigens niet bepaald eloquenter op naarmate de avond vorderde) en vooral meer feestbeelden. De totale wereldpers, mijzelf incluis, stortte zich op een fontein op midden op het plein, waar een groepje mooie meisjes en jongens zeeeeeeeeer fotogeniek feestvierden (zie mijn vorige bericht).
De jongens gingen te water en op lafhartige wijze trachtten zij spetterend ook camera's en fototoestellen van het toegesnelde journaille onherstelbaar te beschadigen. Waar was Sarko om in te grijpen bij zo veel baldadigheid? Tolérance zéro moet natuurlijk geen loze kreet blijven. De meisjes dansten uitdagend en bij sommigen kon je twijfelen of ze wel stemrecht hadden. Ze droegen T-shirts waaruit bleek dat ze '100 % in love with Sarkozy' waren.
Sarko had er geen oog voor en liet even op zich wachten. Hij had honger gekregen van de drukke werkdag en zat te souperen bij een restaurantje aan de Champs-Elysées. Ook had hij even weinig oog voor vrouwelijk schoon, omdat hij net dolblij was dat zijn vrouw Cécilia voor het eerst sinds twee weken weer was opgedoken. Ook voor paperazzonieuwtjes kunt u bij mij terecht.
Dan maar even geen Sarko. We hebben nog vijf jaar te gaan (en een maandelijkse persconferentie, heeft hij beloofd). Ik had genoeg nieuwe citaten genoteerd en feesttaferelen geregistreerd om weer snel de Boulevard Saint-Germain af te racen voor een nieuwe versie van mijn verhaal met nog wat meer kleur. U leest het morgen in de regionale kranten.

Blije Sarko-fans op Place de la Concorde in Parijs

Schatting 17 uur Belgische tv: SARKOZY 53 procent

Royal dan dus 47 procent. Deze cijfers zijn gebaseerd op de eerste exit-polls en moeten met grote voorzichtigheid benaderd worden. Er wordt op veel plaatsen nog tot acht uur gestemd. De opkomst lijkt alle records te breken: om vijf uur had meer dan driekwart van de Fransen gestemd. Ik ga zo eens kijken hoe het er op straat en in de stemhokjes aan toe gaat. Later meer.

Essentiële verkiezingsinfo

• Over ruim 31 uur is de naam van het nieuwe Franse staatshoofd bekend, Ségolène Royal of Nicolas Sarkozy. Op deze site leest u - als alles goed gaat - rond 18:30 een eerste redelijk betrouwbare prognose. De Franse tv wacht tot acht uur, omdat dan de stemhokjes sluiten.
• In de laatste peilingen staat Sarkozy dik voor.
• Hier kunt u een prijs winnen door de winnaar te voorspellen en het percentage waarmee hij/zij wordt gekozen.
• Waar is Cécilia Sarkozy?
• Met welk Cruijffiaans dilemma ziet Sarko zich geconfronteerd?
  

Wie spreekt het best Engels?

Morgen in de regionale kranten een klein stukje over de beheersing van het Engels van de presidentskandidaten.

Het verhaal staat onder meer in de PZC.

Hier Ségolène Royal:

Een aantal links waar Nicolas Sarkozy Engels zou spreken, werkt niet. Wellicht heeft hij dat te danken aan zijn goede mediarelaties. Hier toch nog een kort fragment. Deze tekst zei hij toen hij een brandweercommandant in New York sprak: "I run. This morning. In Central Park. With T-shirt firefighters."

François Bayrou is dan wel uitgeschakeld, maar wat betreft Engels doet hij niet onder voor zijn tegenstanders. Kijk maar.

En ten slotte Jacques Chirac, die een belabberde uitspraak schijnt te hebben, maar zich redelijk kon redden.