In Parijs in de Volkskrant

Chers lecteurs

Er was weer veel werk, er waren liefdesontwikkelingen, Sarko hield zich stil, er lag ijs en sneeuw. Wat ook precies oorzaak en gevolg moge zijn, het leidde tot een hoogst ongebruikelijke ruime maand stilte op Parijsblog. Maar die wordt nu doorbroken met het heugelijke nieuws dat er vanmorgen een zeer aardige recensie van In Parijs in de Volkskrant stond. Steekwoorden: 'de dadendrang van Van Beemen', 'smakelijke' beschrijvingen en 'een avonturenboek'. Digitaal heb ik hem niet beschikbaar, dus haast u richting kiosk zou ik zeggen. Pagina 32/33, in het boekenkatern.
Ook de website Tout de France had deze week een zeer positieve recensie, die staat hier. Verder wens ik alle lezers een zeer voorspoedig 2010 toe.

(klik voor verhaal in Volkskrant)

1000 berichten op Parijsblog

Duizend berichten op Parijsblog (dit is bericht 1004). Sinds 3 december 2005 heb ik daar 1405 dagen voor nodig gehad, ofwel 0,71 bericht per dag.

• Meeste reacties: Wat staat er op de foto? (35) (22/8/2007) - 64 (terwijl de foto in 1 keer werd geraden)
• Meest gelezen: In elkaar geslagen en beroofd (29/11/2007) - zo'n 20.000 keer (onder meer link op GeenStijl)
• Totaal aantal bezoekers: 372.789 (op zondag 18/10/2009, om 15:54)
  
• Twee favoriete berichten: Madame Aïach (6/6/2008) en Venetiaans blond (17/6/2008). Beide schreef ik later om tot column voor de GPD-kranten en kregen in aangepaste vorm een plek in mijn boek In Parijs.
• Leukste filmpje: Flirtende Chirac (26/6/2009)
• Leukste liedje: Renaud (20/6/2007)
• Mooiste foto van Emile Gregoire: Rain (27/6/2008)
• Moeilijkste raadfoto: foto 83, nooit geraden (3/6/2009)
  
• En verder: Où est le rookworst? (24/1/2009) - Sinterklaas in Metz (5/12/2005) - Parijsblog in Boekarest (28/9/2006), Frans Guyana (28/2/2008) en IJsland (25/3/2009) - Le Figaro besteelt Parijsblog (één, twee, drie, 10/2007) - Banlieue blog (3/2007) - Een avond rellen in Villiers-le-Bel (27/10/2007) - Boze studenten (20/3/2006)

Trouwe lezers, ik ben benieuwd wat jullie de aardigste berichten vonden de afgelopen jaren. Suggesties voor verbetering, nieuwe rubrieken, etc zijn altijd welkom.

Foto: Y. Caradec

Laatste nieuwtjes

Een stil weekje op het blog, maar hard gewerkt: verhalen gemaakt voor FD (onder meer over Jean Sarkozy), bezig met de research en productie van een tv-programma (later meer), verder druk in de weer voor Elsevier en ik was ook weer eens op de radio. En volgende week staat in de zaterdagbijlage FD Persoonlijk een reportage van enkele pagina's vanuit mijn eigen buurt de Marais. Hoe leven homo's en joden hier eigenlijk samen?
De berichten over In Parijs zijn nog steeds goed. Helaas nog geen recensie in de kranten en tijdschriften (dat kan een tijdje duren), maar de boekhandels schijnen het goed na te bestellen en ook mijn eigen verkoop verloopt naar wens: ruim honderd boeken verkocht in twee weken. Dus als u nog een mooie gesigneerde eerste druk van wilt, kunt u beter snel zijn....
Als u op de hoogte wil blijven van de laatste nieuwtjes, sluit u zich dan vooral aan bij groep In Parijs op Facebook of volg mij op Twitter.

Weg bij de GPD

Wellicht vraagt u zich af waarom u mijn verhalen al geruime tijd niet of nauwelijks in uw regionale krant hebt zien staan. Dat zit zo: ik ben weggestuurd bij de GPD, omdat ik de afgelopen maanden te weinig geproduceerd zou hebben, in verband met de werkzaamheden aan In Parijs. Per e-mail heeft financieel directeur Luut Stallinga mij half juli te verstaan gegeven dat de samenwerking die vier jaar geduurd heeft, per 1 september ten einde zou komen. Dat gebeurde zonder voorafgaande waarschuwing dat ik onvoldoende verhalen leverde. De GPD heeft buiten mij om een opvolger gezocht die me in dezelfde mail gepresenteerd werd. Een contract op basis waarvan ik tot 1 januari voor de GPD werk, is genegeerd.
Ik heb vier mooie jaren gehad bij de GPD, heb op plezierige wijze samengewerkt met veel redacteuren en kan slechts zeggen dat ik deze weinig chique manier van afscheid nemen, betreur.

Reserveer nu uw gesigneerde exemplaar van In Parijs

Inparijs.nl is online. Lees hier het begin van mijn boek en maak gebruik van het de mogelijkheid nu al een gesigneerd exemplaar voor te bestellen, direct van de auteur.

Dank gaat naar internetbureau TTY Internet Solutions

Parijsblog in New York en Boston

Een buitenkansje: ik kan een week lang met mijn Engelse vriendinnetje mee op een werktripje naar New York en Boston, Gisteravond ben ik in Londen aangekomen en op het moment dat dit bericht op het wereldwijde web verschijnt, vertrekt mijn vlucht naar JFK. Trouwe bezoeker, geen nood: er staan berichten klaar. En voelt u zich vrij gezellige discussies te beginnen in mijn afwezigheid. Op de een of andere manier schijnen die beter van de grond te komen als ik er niet ben (bijvoorbeeld hier, hier en hier).

Het Vrijheidsbeeld in Parijs. Foto: Pete Reed

Konijn

Gistermiddag gespot tijdens lunchpauze in het parkje Square Georges Cain aan de Rue Payenne in de Marais, terwijl ik een bagel met zalm verorberde in het gezelschap van een sympathieke studente: een man met een dik konijn aan de leiband. Het konijn ontsnapte, waarna de man het achterna moest. Huppende konijnen zijn cool.

Au Lapin Agile in Montmartre, foto: Jeremy Farmer Photog

David n'est plus là

Ai, slecht nieuws. David n'est plus là. En ik ben nog steeds niet naar de kapper geweest. Waar hij wel is, durfde ik zojuist aan de telefoon nog niet te vragen. Op bezoek bij een IJslandse minister bij wie een propje snuiftabak uit het linkerneusgat steekt, kwam ik nog wel weg met mijn huidige coupe, maar hier in de Marais kan die echt niet meer. Ik heb besloten trouw te blijven aan de kapperszaak, maar ik ben wel een beetje bang dat de vriendelijke dame die me morgen zal helpen mijn Venetiaans blonde lokken niet zo goed begrijpt als David.

Foto: Castorp Republic

Tussen Poolcirkel en Pigalle

Haven van Reykjavik; solodanseres Els Reuver in Moulin Rouge. Foto's: Olivier van Beemen/Ilse Leenders.

Uw razende reporter heeft zich behoorlijk uitgesloofd in Het Financieele Dagblad van vandaag. Op pagina zeven een reportage over een nieuwe lente en een nieuw geluid uit IJsland en vijf pagina's verder een interview met danseres Els Reuver. Niet beschikbaar op internet, dus u spoede zich beter en masse richting kiosk. Als u daar toch bent: in de Elsevier die nog twee dagen te koop is, staat van mij een verhaal uit Saint-Georges de l'Oyapoque en een stukje uit Parijs. Drukke tijden...

Spannende interviews

Een verslag van het spannende interview van gisteren houdt u tegoed. Voorts kan ik u melden dat de zoon van de Perzische sjah is doorgeschoven naar het speciale Paasnummer van Elsevier. Nu nog even van de voorjaarszon genieten.

Nederlandse journalisten hamsteren bij Franse Hema

Correspondenten Marijn Kruk (Trouw), Stefan de Vries (BNR), Ariejan Korteweg (Volkskrant) en uw verslaggever in de Hema van Créteil. Foto's: Olivier van Beemen en Stefan de Vries

Geen van de vier Nederlandse correspondenten in Parijs die gisteren bij de opening van de eerste Franse Hema in Créteil aanwezig waren, kon het laten zelf enige inkopen te doen. Uw paparazzo was erbij en noteerde: Marijn Kruk van Trouw schafte een snijmesje, chocoladeamandelen, stroopwafels en theedoeken aan, Stefan de Vries, die met mij samen een BNR-repo maakte, kon evenmin de stroopwafels laten liggen en kocht ook twee pakjes drop (uit betrouwbare bron weet ik dat alles op is), Ariejan Korteweg (Volkskrant) was vooral gecharmeerd van producten met Jip & Janneke (enkele glazen + bellenblazer) en ikzelf hield het bij bekertjes van Jip & Janneke en wasabinootjes (eveneens op). Tot zover.

Immer op zoek naar French Touch

Grant Park, Chicago. Foto: Olivier van Beemen

(Ik barst dezer dagen van het werk, daarom helaas nog geen substantiële verhalen op het blog. Excuus aan de trouwe lezers die ook tijdens mijn vakantie even een kijkje kwamen nemen)

Radicaal-linkse Picasso fluit Marseillaise uit op Ile de Ré

Restant Berlijnse Muur. Foto: Olivier van Beemen

Dat er op het blog opnieuw weinig actie valt te beleven, wil niet zeggen dat ik helemaal stilzit. Zo was ik afgelopen weekend in Berlijn (foto), ging ik naar een drietal tentoonstellingen over Picasso, besteedde ik aandacht aan mijn radicaal-linkse naamgenoot en belde ik met de Fifa en de Franse voetbalbond FFF over de toekomstige status van het fluitconcert tijdens de Marseillaise. Ook schreef ik eindelijk de repo uit over het verdwijnen van de tol over de brug naar het Ile de Ré.

SDF af

Er is sinds een paar uur een einde gekomen aan mijn korte SDF-bestaan. Bon, ik logeerde twee weken bij vrienden die een fraai optrekje hebben pal naast de Eiffeltoren, dus zo erg was het allemaal ook niet.
Maar nu heb ik weer een domicile fixe, dat is toch fijner. In de Marais dus. De eerste falafel is reeds verorberd. Het was even zoeken op de sjabbat, maar vlak na broodjeswinkel Finkelsztajn aan de Rue des Rosiers vond ik een geopende falafeltent. En niet zo maar een, maar the best of the world, zoals op de etalage stond te lezen.
En de 4-1 van gisteren dreunt ook nog lekker na. Uw correspondent is een gelukkig man.

Foto: rsepulveda

Twee wijnglazen, waarvan één met barst: check

Een voornaam heeft Madame Aïach niet. Je noemt haar Madame Aïach en zo noemt ze zichzelf ook. Madame Aïach is altijd bruin, ook midden in de winter. Ze is een beetje gezet (laat het haar maar niet horen) en draagt altijd een dikke laag lippenstift.

Madame Aïach was tot maandag mijn huisbazin. Ze woont in een goede voorstad buiten Parijs met haar man, Monsieur Aïach, ook altijd bruin. Volgens de telefoongids is hij chirurg. Zijn voorkomen doet vermoeden dat hij een plastische is, of zoals de Fransen dat veel mooier zeggen: een ‘chirurgien esthétique’.
Nabij het drukke plein Place de la Nation in Parijs bezitten Monsieur en Madame Aïach enkele appartementen, waarvan ik er een bewoonde. Tot maandag dus. Toen ging ik eruit omdat een samenwoonpoging met mijn vriendin niet geheel volgens plan was verlopen. Ex-vriendin (trouw kijker van Sex and the City) is naar een minnaar in Londen en het appartement is voor mij alleen te duur: daar komt het in het kort op neer.
Het verlaten van een appartement is geen sinecure. Niet omdat ik me in de vijf maanden die ik er woonde nu bijzonder ben gaan hechten aan de plek, maar meer vanwege de plichtplegingen die het met zich mee brengt. Uiteraard een fikse schoonmaakbeurt maar bovenal: de inventaris.
Mijn ex-appartement was gemeubileerd. En dan heb ik het niet over een woning met een bed, een tafel en een koelkast (die waren er ook), maar over een lijst van tien pagina’s met meubels, prullaria en tierelantijntjes die Madame Aïach in haar eigen woning niet meer nodig had.
Fransen hebben een vervelende eigenschap (eentje?, hoor ik de cynici onder u denken): ze zijn verschrikkelijk wantrouwig. Ik zou hier wel een vertoog kunnen houden welke oorzaken (sociale wetgeving, verloren oorlogen of gewoon Napoleon) daaraan mogelijk ten grondslag liggen, maar dat voert wat ver. Neemt u maar aan van iemand die bijna zes jaar in Parijs woont: Fransen zijn achterdochtig.
Daarom moet alles vastgelegd worden, liefst met zoveel mogelijk papier en met stempels. Zo ook de lijst met huisraad van Madame Aïach. Haar dochter, ‘die computers begrijpt’, heeft ze ingezet om alles uit te tikken. Het arme kind.
Enkele hoogtepunten:
-1 glazen muurkastje voorzien van spiegel met daarin 4 tinnen personages, 6 kleine steentjes, 3 olifantjes van keramiek en 1 mandje
- 2 wijnglazen van het merk FLY, waarvan 1 met barst
- 1 yoghurtmaker van SEB met 8 potjes
Madame Aïach is de ochtend van de inventaris een uur te laat, net als de vier keer die ik haar eerder ontmoette. ,,Oh, die files op weg naar Parijs”, klaagt ze steevast. Ik zeg niet dat die er iedere keer opnieuw staan en dat ze een uur eerder weg zou kunnen gaan. ,,Die vervelende files inderdaad”, zeg ik.
Vier uur lang vinken Madame Aïach en ik af of alles er nog is en in welke staat het verkeert. Zo blijkt een voormalig gordijn dat inmiddels dienstdoet als bankbedekking een kleine vlek te hebben. En dus voegen we allebei op onze lijst de woorden ‘bevlekt, schoon te maken’ toe.
Op mijn kosten uiteraard. Inzet van de hele procedure is namelijk: hoeveel van mijn borg van 2400 euro zie ik terug?
Madame Aïach heeft bovendien haar schoonmaakster meegenomen, Odette. Zoals Madame Aïach geen voornaam heeft, heeft Odette geen achternaam. Wel wordt ze met ‘u’ aangesproken.
Hoewel ik best trots ben op mijn eigen schoonmaakactie, slaagt Odette erin het appartement nog iets grondiger schoon te maken. Madame Aïach tegen mij: ,,Dat gebeurt op uw kosten.”
,,Ah, maar dan zijn de kosten van een buitenlandcorrespondent die een uur op u zit te wachten voor uw rekening. Zal ik u mijn uurtarief doorgeven”, suggereer ik. Daar kan Madame Aïach niet om lachen.
Ergens de komende weken zal ze mij een cheque toesturen. Het bedrag daarop is nog een groot raadsel.

Deze column van mij staat vandaag in een deel van de GPD-kranten. Foto: mrwalker.

Urgent: appartement gezocht

Foto: Duncid

Je weet maar nooit: ik zoek met spoed en per direct een nieuw onderkomen in Parijs. Parijzenaren onder de lezers: als jullie tips hebben, schroom niet me te mailen (bij contact in rechterzijbalk). Mijn budget is zeer behoorlijk (licht ik graag toe per mail) en ik heb zelfs een garant gevonden. Alvast dank.

Service minimum

Paresse van Fabvignon

De laatste tijd helaas niet het sprankelende Frankrijknieuws dat u gewend bent van Parijsblog, maar eerder een service minimum, een minimumdienstverlening die in Frankrijk tijdens stakingen geldt voor het openbaar vervoer en binnenkort ook voor het onderwijs (kondigde Sarko gister aan).
Qu'est-ce qui se passe? Er is veel werk, ik reis behoorlijk wat rond en ga binnenkort (weer) verhuizen. Dat vreet allemaal veel tijd. Ik hoop het tropenrooster snel weer in te ruilen voor mooie dagelijkse berichten, maar de weg naar de hel...

Uit bed gebeld door Russisch-orthodoxe geestelijke

Gisteren tot laat gewerkt, vandaag uit bed gebeld door een Russisch-orthodoxe priester uit Nice (waarschijnlijk niet dezelfde als op de foto van van Naturelev). Het is weer eens iets anders. Ik verwarde hem overigens met een andere geestelijke en wel een katholiek uit Parijs, die me ook nog terug zou bellen.

Over het echte Rusland lees je bij mijn collega Remco Reiding.

Financieele Dagblad

Uw correspondent is sinds kort ook freelance medewerker voor het FD. Mijn eerste bijdragen gaan over de mogelijkheid dure flessen wijn naar de lommerd te brengen (staat vandaag op de voorpagina) en over de drankgigant Pernod Ricard, die ooit begon als simpele absintstoker en sinds de overname van Absolut Wodka op een haar na de grootste producent van sterke drank wereldwijd is. Ik weet om eerlijk te zijn niet of registratie voldoende is om de verhalen te lezen (en heb even geen tijd om het uit te zoeken), maar ik hoop van wel.

Kleine lettertjes

Lieve lezers, zien julle toevallig kleine rode lettertjes in het logo staan? Ik zie ze in Firefox niet en in Safari wel. Hoe zit het met Explorer? In theorie zouden ze weg moeten zijn, maar de praktijk is weerbarstig, weet u allen. Merci.

Arnaud Frich op Parijsblog

Boekhandel Shakespeare and Co in Quartier Latin. Foto: Arnaud Frich. Deze foto valt niet onder het CC-recht dat geldt voor de rest van dit blog. Tous droits réservés. All rights reserved © Arnaud Frich

Sarkozy nieuwe stijl, dan kan Parijsblog niet achterblijven. Maar waar de president juist minder bling-bling wil zijn, is mijn blog er een tikje bling-blinger op geworden. Niet te, hoop ik, anders lees ik het graag. De foto in het logo toont kantorenwijk La Défense en is van Arnaud Frich, een fotograaf uit Clermont-Ferrand die talrijke panaromafoto's binnen en buiten Parijs maakte. In de zijbalk staat ook een permanente link naar zijn website.

Twee jaar geleden gaf hij me al eens toestemming een van zijn foto's te gebruiken en nu staat-ie er dan. Mocht hij van gedachten veranderd zijn (ik heb hem zojuist een mail gestuurd), dan binnenkort terug naar de soberheid.

Parijs blogt

Het kasteel van Doornroosje in Disneyland Parijs

Een week van grootste stilte op mijn blog, waarvoor excuus. Dat betekent niet dat de eenmansredactie van bureau Parijs van GPD en Elsevier stil heeft gezeten de afgelopen dagen. Als een misdaadverslaggever heb ik Jérôme Kerviel weer een week lang in de gaten gehouden, ik ging op koopjesjacht op de veiling van oude pakken van François Mitterrand en met verborgen camera was ik aanwezig in het Elysée gisterenmiddag om het geluk van Carla en Sarko vast te leggen.
Geïnspireerd door al dat geluk bezocht ik vorig weekend Disneyland Parijs, waar de idylle tussen het mannenverslindende ex-model en de almachtige president begon, en ging ik per privé-jet als een soort Sarko op een persreis van Airbus naar Filton, een grauw stadje bij Bristol.
Verslagen volgen - als het goed is - de komende dagen. Ook wil ik binnenkort eens terugkomen op mijn 'affairetje' met de gepikte foto in Le Figaro en zullen trouwere lezers wellicht geïnteresseerd zijn in de nasleep van het vervelende avontuur in de voorstad Grigny, waarover ik ook zal schrijven. Nu moet u het nog even met een paar linkjes doen.

Bruni niet zo rechts als Sarkozy vanmorgen in PZC
Controle had mij moeten ontmaskeren 1 februari in Eindhovens Dagblad
Garderobe Mitterrand onder de hamer 30 januari in BN/De Stem
Jérome Kerviel, de man van vijf miljard 26 januari in BN/De Stem
Plan voor banlieues stuit op scepsis 22 januari in Het Parool

Dutch Bloggies

Chères lectrices, chers lecteurs

Een mooie erkenning voor jullie favoriete blog, dat zou nog eens wat zijn. Ik zou het bijzonder op prijs stellen als jullie mij nomineren op de site van Dutch Bloggies.

Alvast hartelijk dank,

Olivier

Appartement gezocht in Parijs

Je weet maar nooit: welke lezer helpt mij aan een aardig twee-, liefst driekamerappartement in Parijs? Samen met mijn vriendin kan ik maximaal 1500 euro per maand ophoesten, maar het liefst iets minder. Gelijkenissen met bovenstaande foto zijn een pre. Mijn e-mailadres staat in de rechterbalk. Alvast hartelijk dank!

Thalys ticket te koop

Even een praktische mededeling. Ik heb een enkele reis Thalys tussen Parijs en Amsterdam (of Brussel, Antwerpen, Rotterdam, Den Haag of Schiphol in de aanbieding voor 3 november, vertrek 9:55, aankomst 14:06. De (kost)prijs is: 34,50. Je kunt het ticket ophalen in het vijfde arrondissement van Parijs.

Vakantie in New England, Nieuw-Nederland en Nouvelle France

Hier een paar vakantiefoto's. Met mijn vriendin ben ik tweeënhalve week door Noordoost-Amerika gereisd, langs New York, Montréal, Québec, overstap in Albany, Boston, het eiland Nantucket en Cape Cod.

Ons appartement was midden in de jodenbuurt van Brooklyn.

Metro in Brooklyn, NYC. In Brooklyn gebeurt het dezer dagen. Manhattan is iets te 20ste eeuws voor ons.

Montréal

Een nationaliste op heterdaad betrapt op de trap langs de citadel van Québec Stad.

Albany, de hoofdstad van de staat New York. Ooit gesticht als Beverwijck

'I just got a bargain'. Boston.

Op de dag van de dood van Jan Wolkers, waarvan we pas later op de hoogte raakten, hebben we tijdens een lange strandwandeling op het eiland Nantucket, bekend van Moby Dick, veel diertjes bewonderd. Hier de degenkrab.

Cape Cod

Walvisspotten nabij Provincetown, Cape Cod, homohoofdstad van de VS. We belandden met ons bootje zowaar tussen een 'school' bultruggen.

Op vakantie

Tot 24 oktober ben ik op vakantie. Daarna weer als vanouds mooie verhalen en foto's uit Frankrijk en Parijs.

RSS / Feedburner / Atom

Even praktisch: ik krijg met enige regelmaat mailtjes wanneer mijn blog nu eens te rss'en valt en dat soort zaken. Ik ben niet echt specialist op dat vlak, maar weet wel dat het kan via atom. Als dit voor jullie veeleisende lezers niet voldoende is, vertel me svp wat ik nog meer zou moeten ondernemen.

Vakantie, Futuroscope, Pat Andrea

Futuroscope

Ik was even een weekje in Nederland. Dinsdag zit ik weer op mijn post. Ik begrijp dat u de Franse verhalen mist. Daarom hier nog een reportage over Futuroscope, het futuristische pretpark nabij Poitiers en het langverwachte verhaal over Pat Andra, hier. Ook schreef ik recentelijk een column, waarvan dit een enigszins bewerkte versie is.

Gezocht: bulldog Boulie

Het correspondentschap heeft vele facetten. Toevallig ben ik in een week twee keer gevraagd een spoorloos wezen in Frankrijk op te sporen: een Nederlandse dame zoekt een Franse vriend met wie ze ooit in contact kwam via een brief in een fles die ze in de Ierse Zee wierp en van wie ik hopelijk het juiste telefoonnummer heb achterhaald.
En er is Boulie de bulldog. Vorige week ontving ik onderstaand mailtje. Nederlanders op vakantie of woonachtig in Frankrijk: als jullie Boulie zien lopen, mail me dan even (adres in rechterbalk). Met toestemming van de schrijfster plaats ik hier de e-mail. Voor inhoud en spelling ben ik niet verantwoordelijk.

Hallo, ik ben Jody van Gerwen.
Ik woon in limbricht in Limburg ik ben op concour geweest in Fontainebleau we waren zeer succesvol daar met de pony's.
Er is mij wat verschrikkelijks gebeurt ze hebben mijn franse bulldog 'Boulie' daar gestolen zij is anderhalf jaar en is zwart en heeft wit op haar borst en ze is gesteriliseerd. Haar chipnummer is: 968000004099770.
Langs het concour was een heel groot zigeuner/gipsy kamp, mensen hebben gezien dat de zigeuner kinderen op het concour rond liepen en vorig jaar hebben de zigeuners ook honden gestolen! We hebben alles te werk gesteld om onze hond terug te krijgen we hebben advertenties in de kranten gezet met foto van 'Boulie' en een belonging uitgeloofd van 500,- euro.
De mensen van het secertariaat van het concour doen ook hun best om onze hond terug te krijgen.
We hebben vernomen dat de gipsy's zijn weggetrokken, wij hebben gedacht dat ze na Lourdes zijn, maar de Pelgrim van de zigeuners is in Augustus dus dan zijn we al te laat. Meschien zou u ons kunnen helpen om 'Boulie' weer bij ons terug te brengen. Meschien kunt u wat voor ons betekenen, want u zit daar lang genoeg voor in Frankrijk wij zitten nu met de handen in het haar want we missen haar heel erg en ook Rocky onze andere hond. Ik kan niet begrijpen dat mensen zoiets kunnen doen. Ik hoop van Harte dat u ons kunt helpen.

Met vriendelijk groet,
Jody van Gerwen

Safia Feddag: wilt u 4,4 miljoen dollar?

Da's nog eens een aanbod. Als ik een mysterieuze Algerijnse die in Irak woont, help naar mijn land te komen, kan ik rekenen op een beloning van ruim 4 miljoen dollar. Safia Feddag, zo heet ze, bezit namelijk een koffer met 17,5 miljoen dollar, die ooit toebehoorde aan haar baas Hamboum Nizar, 'VN-commissaris in New York en minister van Buitenlandse Zaken in zijn land'. Lees zelf maar:

SALAM

Je me nommes FEDDAG Safia ,je suis de nationalité Algérienne et je vis en Irak. je suis dans ce pays depuis plus de 13 ans et j’était au service de monsieur Nizar Hamboum . J’avais pour rôle de veiller sur le bon fonctionnement de la résidence à Moussoul et à m’occuper de tout ce qui est comme factures et charges a régler .
J’étais en quelque sorte le majordome et j’avais connaissance de plusieurs choses que mon maître faisait et à quoi il était exposé.
Monsieur Nizar avait occupé plusieurs postes importants dans le pays et le monde entier. Il fut de 1993 à 1999, ambassadeur des nations unis a New York ; ministre des affaires étrangères et aussi député dans son pays. Il a été un membre influant dans la médiation des relations entre les Etats Unis et l’Irak dans les années 1980.
Il trouva la mort le vendredi 5 juillet 2003 à New York au centre commémoratif de cancer de Sloan-Kettering des suite d’une crise cardiaque. Mon maître m’avait demandé de suivre le dépôt dans une société de surveillance et de conservation de biens privés, d’un colis c’est a dire une malle qui contenait la somme de 17.500.000 dollars $ (dix sept millions cinq cent milles dollars Américains) .Il m’avait demandé d’effectuer ce dépôt à mon nom et lui en faire le rapport car il souhaitait une discrétion et la sécurité pour son bien.
Il m’a demandé de codifié le colis comme étant un bien familial pour les raisons de sécurité de ce fond et pour éviter des problèmes avec le gouvernement. Même la société n’est pas informée du contenu du colis car le colis a été codé comme un bien familial et donc privé.
Avant que la guerre n’éclate , mon maître m’a demandé de prendre immédiatement contact avec la société afin de faire sortir le colis du pays car cette somme était destinée pour des investissements a l’étranger.
Il souhaitait construire un hôtel en Arabie Saoudite. C’est après des renseignements auprès de la société qu’ils m’ont fait savoir qu’ils pouvaient faire mettre le colis dans un autre lieu mais cela se fera en Afrique ou se trouve leur base plus précisément en Cote d’ivoire.
J’ai remercié DIEU car pour moi cela était mieux et ce pays n’est pas très loin de mon pays l’Algérie et surtout il est en Afrique.
Je viens vers vous pour solliciter votre aide afin de m’aider à retirer cette malle de ce pays et de m’aider à quitter l’Irak pour votre pays. Je voudrais que vous sachez que ce que je fais n’est connu de personne ni même de sa famille car longtemps j’ai été a leur service et sous ce règne barbare qu’offre ce pays et je n’ai rien eu comme garantie pour ma vie et je suis fatigué de vivre en esclave toute ma vie.
Comme DIEU ne dort pas il a permit que ce bien soit en ma possession et que je sois la seul qui soit informer de son existence. Je voudrais que vous sachiez que l’aide que vous m’apporterez ne sera pas vain car j’ai prévu que pour votre aide vous recevrez 25% de la somme totale (17.500.000 $).Je détiens toutes les informations et les documents de l’existence de ce bien .
Je voudrais que vous me fassiez savoir si vous souhaitez me venir en aide afin que je vous communiques les informations sur ce bien et la société qui a la garde afin que vous entrez en contact avec eux pour qu’ils vous fassent parvenir le colis. Je voudrais que vous sachiez que c’est une société diplomatique et en leur donnant une adresse sûr ils vous livrerons le colis. Sachez que le certificat de dépôt ne porte pas de nom du bénéficiaire et qu’il sera facile pour vous de retirer ce colis car il suffira que vous vous présentez comme le bénéficiaire de ce colis.
Je voudrais que tout ce que je vous ai dis restes secret afin de garantir ma sécurité et la sécurité de ce bien . Pour plus de sécurité et de discrétion je souhaiterais que vous me contactez sur mon adresse électronique que voici. Merci de votre comprehension.

Ik ben in ieder geval niet de eerste die dit fraaie stukje proza ontvangt, kijk hier maar.

Maurice Papon, Airbus, Grondwet

Correspondent in Frankrijk, niet alleen Cannes en Monaco... Foto's Olivier van Beemen

Menig lezer denkt waarschijnlijk dat correspondent in Frankrijk een aangenaam baantje is met tripjes naar Cannes, Corsica, Monaco, truffelmarktjes of erotische tentoonstellingen in mooie vestingdorpjes. Daar zit een kern van waarheid in en je zult me zeker niet horen klagen, maar als iedere dag zou verlopen als de afgelopen 24 uur, vermoed ik dat mijn levensverwachting zo rond de 53 jaar moet komen te liggen. Dat is overigens nog altijd acht jaar hoger dan die van een zwerver in Parijs, maar dat terzijde.
Gisteren heb ik tot vier uur 's nachts gewerkt aan een groot verhaal voor Historisch Nieuwsblad, later meer daarover. Vanmorgen om negen uur zat ik met een mok koffie weer achter de computer om het verhaal af te ronden.
Bovendien kwam er dit weekend en vandaag veel nieuws uit Frankrijk: oorlogsmisdadiger Papon overleed ("Respectabele klootzak overleden", kopte Libération), Airbus zit weer eens in de problemen en de Fransen veranderden de Grondwet, met als belangrijkste gevolg dat de president voortaan kan worden afgezet. De procedure is min of meer vergelijkbaar met de Amerikaanse impeachment. Verhalen over de laatste twee onderwerpen staan morgen in de krant, vandaag stond Papon onder meer in BN/De Stem en PZC.

Iedere dag twee maal drie gelullen

Nu ik toch zo lekker bezig ben met taalkundige kleinigheidjes, wil ik u zeker de wikkel niet onthouden van het potje afslankpillen dat ik vandaag ongevraagd (gratis, hoop ik) thuisbezorgd kreeg. Nogal onbeleefd overigens: ik loop nog steeds trouw mijn rondjes door de Jardin du Luxembourg.

Ben erg benieuwd hoe het werkt: Iedere dag tweemaal 3 gelullen tussen de maaltijden innemen, zoals de gebruiksaanwijzing voorschrijft (klik op afbeelding voor vergroting).

Hoe dan ook: het was nogal een vreemd pakketje, van 'Céline Direct'. Samen met een 'urgente reserveringsbon voor deze pillen (wees gerust lezers, ik ben niet van plan ze te gebruiken, dus blijf vooral terugkomen op mijn blog), kon ik onder meer epilatiezalf bestellen, ook van Céline Direct, een synthesizer en een vierdelig boekwerk over een jongeman van 25 jaar, Adolf Hitler. Alle aanbiedingen waren gedrukt op zeer louche zwartwit gekopieerde A4'tjes. Bizar.

Toulouse Toulouse

Foto Olivier van Beemen

Deze week zit ik grotendeels in Toulouse en omstreken, voor een drietal reportages. Wegens drukke programma's en beperkte internettoegang is het helaas lastig mijn weblog geregeld te vernieuwen. Dat verandert binnenkort weer.

27-1-2006 Toulouse: Zebda

Op vakantie

De komende drie weken ga ik onderzoeken of mijn adoptielandgenoten gelijk hebben in hun afkeer van de Verenigde Staten. Dat wil zeggen: daar ga ik op vakantie. Helaas zal het tot eind oktober stilletjes zijn op het weblog, maar daarna beloof ik een flitsende doorstart. Dagelijkse berichtgeving is opnieuw het streven. A très bientôt.

Grenoble, Lyon, Corsica

Ajaccio. Foto: Olivier van Beemen

Grote drukte de afgelopen week, vandaar helaas opnieuw stilte op het weblog. Via Grenoble (verhaal voor economie Elsevier) en Lyon (verhaal voor kunstredactie GPD) ben ik afgereisd naar Corsica voor een reportage. Donderdag schreef ik nog een verhaal over het 25-jarig jubileum van de TGV en vrijdag een bericht over Sarkozy en de Franse rechters.

Stress

Gisteren was waarschijnlijk de meest gestresste dag uit mijn prille journalistieke carrière. Op het programma stonden:

- De uitwerking van een verhaal uit de Alpen, waarvoor ik nog twee niet bijzonder belangrijke mensen moest bellen voor een reactie. Probleem daarbij is dat niet bijzonder belangrijke mensen toch bijzonder lastig bereikbaar zijn, vaak lastiger dan belangrijke, en nooit terugbellen.
- Een interview met een bijzonder belangrijk persoon en direct daarna: het uitschrijven daarvan. Later meer...
- Voetbalwedstrijd Frankrijk-Italië, die om elf uur was afgelopen en waarvan ik uiterlijk om 23:15 een verslag op moest sturen.

Het is allemaal min of meer gelukt, al kwam mijn voetbalverslag door problemen met de internetverbinding twintig minuten later dan gepland. Ik vrees dat het niet in veel GPD-kranten is mee gegaan.

De wedstijd was trouwens fantastisch. Na de oefenwedstrijd tegen Tsjechië (0-2) en een semi-oefenwedstrijd tegen Turkije (3-2) voor de Confederatiebeker, beide in 2003, was het voor het eerst dat ik het Stade de France tijdens een voetbalwedstrijd compleet uitverkocht zag, met 80.000 toeschouwers.
Al na 69 seconden kon de ongenaakbaar geachte keeper Buffon van Italië voor het eerst vissen. Frankrijk speelde bijzonder sterk, moest na de 2-1 een beetje oppassen, maar speelde het duel daarna op grootse wijze uit. Chapeau.

IJzige stilte

Mont-Blanc. Foto: Olivier van Beemen

Ik had het erg druk de afgelopen dagen en was op plekken waar de Wifi-connectie nog te wensen overlaat (foto), vandaar een ijzige stilte op dit weblog. Ik hoop er de komende dagen verandering in te brengen.

Te heet...

... om te bloggen.

Parijs, Place Maubert-Mutualité. Overal in de stad geeft de gemeente Parijs aanwijzingen om het debacle van 2003 te voorkomen, toen tijdens de hittegolf zo'n 15.000 doden te betreuren vielen. Hier: Hittegolf. Ouderen en kwetsbare mensen. Zoek plaatsen met airconditioning op. Foto: Olivier van Beemen