In Parijs is af

Mijn boek is af. Tenminste, echt af is een boek waarschijnlijk nooit, maar de tekst is er, gaat nu langs meelezers, wordt door mijzelf nog bijgeschaafd, gaat naar de uitgever, komt terug, gaat weer naar de uitgever. Dat werk.
Tijd om er iets meer over te vertellen, wat ik al een tijdje geleden beloofde. In Parijs (misschien komt er nog een ondertitel) schetst een beeld van het Parijs & Frankrijk van nu, gezien vanuit mijn ogen. Ik neem de lezer mee op mijn reportages in alle uithoeken van het land, inclusief Parijs en de banlieue.
Er is veel aandacht voor Sarkozy, de tobbende socialisten, de oude Le Pen, maar ook voor de kapper in de Marais, Madame Aïach en andere minder bekende Fransen die ik de afgelopen jaren tegenkwam.
Ik geef vooral kleurrijke beschrijvingen, vertel (hopelijk) leuke verhalen en kom hier en daar met een sappige anekdote. Maar er zijn ook serieuze analyses. Ik geef mijn visie op de voorstedelijke rellen, op het CPE-conflict, op de presidenten Chirac en Sarkozy, op de rol van de islam, die hier anders is dan in Nederland.
In Parijs is chronologisch geschreven en is ook te lezen als het verhaal van een jonge journalist die op zijn 23ste in Parijs in het diepe gegooid wordt. De term coming of age is al ergens in mijn entourage gevallen.

Enfin, à vous de juger bien-sûr.

In Parijs verschijnt bij uitgeverij Balans en ligt 1 oktober 2009 in de winkel. Op de sites van onder meer Bruna, Libris Boek.net staat het al aangekondigd. Het boek heeft binnenkort een eigen site, inparijs.nl, die nu nog doorverwijst naar mijn blog.

Paris selon Gregoire: Auteursfoto

Foto en copyright: Emile Gregoire. Creative Commons not valid. Meer foto's op de website van Emile Gregoire.

Deze week heeft Emile Gregoire enkele foto's van mij gemaakt in de Marais, bij Bastille, in de metro en bij het Canal Saint-Martin, voor op de achterkant van het boek waar ik zo druk mee bezig ben. Ben er erg blij mee. Dit is er een van, maar niet de definitieve. Meer nieuws over het boek volgt nu echt snel.

Il y a quelqu'un?

Hoop en vertwijfeling strijden om de boventoon in de blik van uw verslaggever. Zie ik daar mensen? Zou ik voor het eerst in vier dagen antwoord krijgen als ik iets zeg? Zou ik nog een gesprek kunnen voeren na een kluizenaarschap waar geen einde aan lijkt te komen? Er klinkt een piepje, en nog een. Ik slaak een zucht van verlichting. Het is de zelfontspanner. Ik verdwijn weer in mijn eigen wereld, waar Les Enfants Terribles elkaar met sneeuwballen bekogelen, in een uitvoering van Philip Glass. Ik blijf nog even buiten. Binnen wacht stilte en het zware juk dat ik mijzelf heb opgelegd. Het juk van het schrijverschap.

Schrijven

Maandagavond, negen uur. Het is donker in het huisje. Twee kaarsen verlichten de grote houten tafel naast mijn MacBook, even verderop staan twee kleine lampjes. Jammer dat ik geen oude typemachine gebruik of met pen en papier schrijf, anders zou ik zo uit de negentiende eeuw gestapt kunnen zijn. Een glas rode wijn is de beloning die ik mezelf in het vooruitzicht stel als ik voldoende op papier heb staan.

Ik ben een paar uurtjes geleden aangekomen in het huisje waar ik de komende dagen een goed begin wil maken aan mijn boek, waarover zoals gezegd later meer. Met mijn rug zit ik naar het elektrische kacheltje, da’s minder negentiende-eeuws. Het is koud op het platteland. Mee zijn Flaubert (L'Education sentimentale) en mijn nieuwe held Jules Verne (Paris au XXe siècle). En een zwembroek: er is een mooi zwembad om de hoek, dichter bij dan de bakker, de slager en de alimentation. En zeker dan internet.

De fietstocht van het dichtstbijzijnde station, op vijftig kilometer, hierheen was bijzonder. Door bossen voerde het, over glooiende weiden en langs mooie meertjes en kastelen. Aan de omstandigheden kan het in ieder geval niet liggen. Aan mij om mooie hoofdstukken op papier te krijgen.

Foto: Creativity + Timothy K Hamilton