Leven in Frankrijk, En Route, Wereldomroep

Al op mijn derde, op vakantie in de streek Dordogne, legde ik een bovenmatige belangstelling aan de dag voor balen hooi, tractoren en schapen. Mijn moeder herinnert zich hoe mijn piepjonge broertje en ik onze tuinstoeltjes in het hoge gras van een weiland plaatsten, alsof we op de eerste rij zaten in het theater. De voorstelling bestond uit maaiende boeren, die wij luid aanmoedigden.

Uit het hoofdstuk "Boer in Frankrijk", In Parijs, bladzijde 114

Deze en aantal andere schattige jeugdfoto's illustreren een interview over mijn liefde voor Frankrijk in het winternummer van tijdschrift Leven in Frankrijk, dat sinds deze week in de kiosk ligt. Ook in En Route word ik aan de tand gevoeld over mijn boek In Parijs. Verder nog een lovende recensie bij Radio Nederland Wereldomroep.

Kijkt u vooral ook bij de andere recensies en reacties op inparijs.nl of bestel gewoon - lekker gek - direct een gesigneerd exemplaar, dat u nog mooi voor de kerstdagen in huis hebt.

Parijsblog in New York en Boston

Een buitenkansje: ik kan een week lang met mijn Engelse vriendinnetje mee op een werktripje naar New York en Boston, Gisteravond ben ik in Londen aangekomen en op het moment dat dit bericht op het wereldwijde web verschijnt, vertrekt mijn vlucht naar JFK. Trouwe bezoeker, geen nood: er staan berichten klaar. En voelt u zich vrij gezellige discussies te beginnen in mijn afwezigheid. Op de een of andere manier schijnen die beter van de grond te komen als ik er niet ben (bijvoorbeeld hier, hier en hier).

Het Vrijheidsbeeld in Parijs. Foto: Pete Reed

Vakantie of staken?

Zojuist gehoord in de Rechte Staat (Rue Droite) in Vieux Nice.

Vrouw op middelbare leeftijd, met aan leiband een kleine hond met wit krulhaar:
- Zo, meneer de leraar, bent u nog steeds aan ’t staken?
Leraar, grijs haar, zittend op stilstaande herenfiets:
- Nee, het is nu vakantie.
- Vakantie of staken, jullie hebben het goed bekeken.

De laatste zin klonk eerder bewonderend dan ironisch.

Parijsblog op crisisreis

Uw verslaggever gaat de komende dagen de schaamteloze ramptoerist uithangen. Met een vriend ga ik morgen naar Reykjavik aan de Theems (de Britse site van Eurostar heeft de prijzen niet aangepast aan de ingestorte koers van het Britse pond, waardoor je tegenwoordig bijna geld toe krijgt op een treinticket), vanwaar we donderdag doorreizen naar Reykjavik nabij de poolcirkel. Het wordt ook een beetje werken, want vrijdag ontmoeten we de minister van Economische Zaken. Maandag is bureau Parijs weer bemand. Op het blog staat het een en 't ander klaar en beide Reykjavikken lijken me behoorlijk wireless, dus blijf vooral komen naar Parijsblog on credit crunch tour.

Icelandic capitalism in crisis. Foto: Qtea

Café Flore in San Francisco

Castro Street, San Francisco. Foto: Olivier van Beemen

Een maand geleden was ik in San Francisco, een buitengewoon aangename stad. U weet inmiddels dat ik ook aan de overzijde van de oceaan oog blijf houden voor de French touch en het zal u dan ook nauwelijks verbazen dat ik na een omzwerving door de homobuurt Castro (gaat allen voor zover dat nog niet gebeurd is Milk zien!) neerzeeg in Café Flore, ongetwijfeld vernoemd naar het vrijwel gelijknamige café in Saint-Germain-des-Prés waar Sartre en De Beauvoir altijd zo gezellig keuvelden over het bestaan. Later (echt waar) zag ik in mijn reisgids ook nog eens dat het dé plek is om te zien en gezien te worden. Daar heb ik nu eenmaal een neusje voor.

Toen ik er op een zonnige doordeweekse middag op het terras zat, viel het eigenlijk wel mee met alle hipheid. Een jongen die opzichtig de New York Times zat te lezen (net als ikzelf) en een man die nog opzichtiger zijn roman schreef, gaven Flore wel een zeker intellectueel sfeertje. Ook was er een heterostelletje dat er duidelijk trots op was er geen enkel probleem mee te hebben in een café met een regenboogvlag te zitten (net als ikzelf). De meeste indruk maakten echter twee grijsaards, vermoedelijk bekenden. Zij zaten ieder aan een eigen tafeltje en hadden deze discussie:

- What are you up to?
- All sorts of things really, what about you?
- Nothing much
- It's a beautiful day
- It really is

En uit elkaar gingen ze. Ze hadden overigens wel gelijk. Het wás een mooie dag.

Geen stakingen in San Francisco

Als u zich afvraagt: waarom laat de correspondent niets van zich horen terwijl het land weer eens plat ligt: ik ben er anderhalve week tussenuit geknepen naar San Francisco, Californië. Lang leve het freelancebestaan. Hier gaat iedereen gewoon naar school, staken metro, trein noch kabeltram en loopt niemand boos over straat uit protest tegen een vreemde megalomane leider. Vanaf 9 februari kunt u weer mooie verhalen verwachten.

San Francisco. Foto: Mancio7B9.

Immer op zoek naar French Touch

Grant Park, Chicago. Foto: Olivier van Beemen

(Ik barst dezer dagen van het werk, daarom helaas nog geen substantiële verhalen op het blog. Excuus aan de trouwe lezers die ook tijdens mijn vakantie even een kijkje kwamen nemen)

Groet uit Chicago

Parijsblog -> Chicago

Een voorspoedige vlucht die een halfuur te vroeg landde, geen rij bij de paspoortcontrole, geen onvriendelijke immigration officer: de VS verbeteren al in de afwachting van de verlosser Obama. Sinds gisteren ben ik in Chicago, en dinsdag probeer ik in het Grant Park te zijn, waar (hopelijk) de grote overwinningsceremonie zal plaatsvinden. Ik schijn echter niet de enige te zijn.
Parijsblog houdt even twee weekjes vakantie in de VS. Milwaukee, Holland (Michagan), de Niagara Falls en NYC staan verder op het programma. Als ik geïnspireerd ben en - net als hier - vaker gratis Wifi heb, laat ik meer van me horen.

Het andere Pantheon

Pantheon in Rome, foto: Olivier van Beemen

Dank lieve lezers, dat jullie nog steeds naar mijn blog komen, ondanks de matige berichtgeving de laatste weken, zo niet maanden. Dit maal was ik een lang weekend naar Rome. Parijsblog heeft wat te lijden onder de werkdruk, het liefdesgeluk en de vakantiestemming van de voornaamste bijdrager.

Aan de overzijde van de Marowijne: Suriname en Paramaribo

Helemaal politiek correct is het niet, maar met een zekere trots heb ik vastgesteld dat 'wij' in voormalig Nederlands Guyana een stuk fraaiere stad hebben gebouwd dan de Fransen in hun Guyana, dat nog steeds Frans is. Ik was bijzonder onder de indruk van Paramaribo, zeker in vergelijking met het tegenvallende Cayenne. Hier enkele foto's van mijn korte bezoek aan Suriname vorig weekend.

Per bootje over de Marowijne van Saint-Laurent-du-Maroni naar Albina. Opmerkelijk is dat je in Saint-Laurent (EU) verplicht je paspoort moet laten stempelen als je Suriname in wil. Hoewel de Fransen er elders in Guyana alles aan doen om te laten zien dat het een Frans gebiedsdeel is, ontbreekt op het stempel iedere verwijzing naar Frankrijk. Er staat slechts Guyane.
In Albina strijden taxichauffeurs om je mee te nemen naar Paramaribo. De weg is 140 kilometer lang en is de slechtste waarover ik ooit kwam. Hoewel er weinig verkeer is, doe je er tweeënhalf uur over. Chauffeur Robert zei dat Suriname zich rot moet schamen voor alle kuilen en gaf de politici de schuld. Die denken slechts aan zichzelf.
Hij vindt dat Jules Wijdenbosch snel terug moet komen als president. Die heeft tenminste een mooie (maar omstreden) brug over de Suriname-rivier achtergelaten. 'Vroeger moest je vanuit het oosten met de veerboot naar Paramaribo, maar die was heel vaak kapot. En dan zit je met de gebakken peren', zei Robert met een mooi Surinaams accent.
Wat me verder opviel langs de weg: tientallen verkeersdrempels. Hoewel die geen exclusief Nederlands fenomeen zijn, beklaagt een Duitse vriend zich telkens over het grote aantal in Nederland. De overzeese rijksdelen konden niet achterblijven, moet Nederland gedacht hebben.

Gebouwen als dit maken dat de binnenstad van Paramaribo op de werelderfgoedlijst staan van VN-organisatie Unesco.

Fietsende kinderen kijken bewonderend naar passerende rode sportauto

Tijdens mijn korte bezoek viel het me op hoe vriendelijk Surinamers tegen Nederlanders zijn. Ik was een klein beetje bang dat de rol van oud-kolonisator 'ons' wellicht niet in dank werd afgenomen, maar het tegendeel leek waar.
Tot mijn verbazing stonden de standbeelden van koningin Wilhelmina en van voormalig minister van Koloniën en gouverneur in Suriname Titus van Asch van Wijck (eind negentiende eeuw) nog gewoon overeind. De residentie van de president (foto) is in de voormalige ambtswoning van de Nederlandse gouverneurs gevestigd.

Vriend en reisgenoot Sébastien maakt in Paramaribo kennis met een Hollandse specialiteit: een kroket van Van Dobben. De plek waar dit geschiedde heet Frietpunt NL. Hij zal het niet snel vergeten.

Journalist ben je 24 uur per dag, 7 dagen per week, 52 weken per jaar.

Een tragisch verhaal midden in het paradijselijke stadspark de Palmentuin. De tekst van het plakkaat: 'Dit monument wordt opgedragen aan mijn zoon Ruben, die omkwam door verstikking in een koelkast in 1966. Het is een waarschuwing aan de Surinaamse gemeenschap beter op hun kinderen te letten.'

Trots op het bier van Parbo, ons eigen bier

Maar niet te vroeg te veel drinken. Een man ondervindt de gevolgen van overmatige Parbo-consumptie. Een vermoedelijk Nederlandse toeriste kan een brede lach niet onderdrukken.

Vakantie in New England, Nieuw-Nederland en Nouvelle France

Hier een paar vakantiefoto's. Met mijn vriendin ben ik tweeënhalve week door Noordoost-Amerika gereisd, langs New York, Montréal, Québec, overstap in Albany, Boston, het eiland Nantucket en Cape Cod.

Ons appartement was midden in de jodenbuurt van Brooklyn.

Metro in Brooklyn, NYC. In Brooklyn gebeurt het dezer dagen. Manhattan is iets te 20ste eeuws voor ons.

Montréal

Een nationaliste op heterdaad betrapt op de trap langs de citadel van Québec Stad.

Albany, de hoofdstad van de staat New York. Ooit gesticht als Beverwijck

'I just got a bargain'. Boston.

Op de dag van de dood van Jan Wolkers, waarvan we pas later op de hoogte raakten, hebben we tijdens een lange strandwandeling op het eiland Nantucket, bekend van Moby Dick, veel diertjes bewonderd. Hier de degenkrab.

Cape Cod

Walvisspotten nabij Provincetown, Cape Cod, homohoofdstad van de VS. We belandden met ons bootje zowaar tussen een 'school' bultruggen.

DA

Kristina en Iulius buiten de kerk van Sibiu

Il est six heures, Simeria s'éveille
Sibiu ligt niet op de voornaamste spoorlijn door Transylvanië,
waardoor een overstap 's ochtends vroeg in Simeria noodzakelijk was.

Volgens de reisgids is alles zwart in een straal van zes kilometer
rond de industriestad en het spoorwegknooppunt Copşa Mică

Reisgezel James op het Roemeense station Mediaş. Van zijn gezicht valt
de voorpret over de negen uur durende rit naar Boedapest af te lezen.

Uw correspondent aan der schöne blaue Donau in Boedapest. Foto: James Ireland

Lichte branchevervaging, maar hier een kort verslag en enkele foto's van een bewogen paar dagen in Roemenië (officieel een 'Franstalig' land), een veertigtal uur aan boord van diverse treinen en een tussenstop in Boedapest. Ik ging met een vriend naar de Europese culturele hoofdstad Sibiu (Hermannstadt voor de liefhebber) omdat onze vrienden Iulius (Roemeen) en de Deense Kristina daar elkaar het da-woord gaven.
Op de terugweg dreigde ons reisje grondig mis te gaan, toen mijn reisgezel (op zoek naar bier) zich per ongeluk in het verkeerde deel van de trein bevond op het moment dat die gesplitst werd. Hij zat niet in de trein naar het Hongaarse Boedapest, maar in die naar Krakau in Polen. Gelukkig bleek de trein nog in eenzelfde station te stoppen als de juiste.
Hier en hier leest u over mijn eerdere bezoek aan Roemenië, voor een topontmoeting van Franstalige landen. Meer info over Oost-Europa vindt u bij mijn collega's van Het Nieuwe Europa.